August 16, 2017

நீலம் -ஜெயமோகன்

கண்ணன் பிறந்த நாளையொட்டி ஜெயமோகன் தளத்தில் நீலம் பற்றிய வாசகர் கடிதங்களைப் படித்ததும், எனக்கு, நான் நீலம் பற்றி எழுதிய நாட்கள் நினைவில் எழுந்தன. மீண்டும் நான் அவற்றை வாசித்துப் பார்த்தேன். ஜெயமோகனின் பித்து என் எழுத்திலும் இருப்பதைக் காணமுடிந்தது. நாம் என்ன வாசிக்கிறோமோ அதுவாகவே ஆகிறோம் என்பதை உணர்ந்த மறுகணம், அதை மீண்டும் பகிர்ந்து கொள்ளத் தோன்றியது.

1. மனம் மயக்கும் நீலம்

வண்ணக்கடல் முடித்ததும் உடனடியாக நீலத்தை வாசிக்கமுடியுமா என்ற சந்தேகம் இருந்தது. இருந்தபோதிலும் எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று நேற்றே (10.03.2015) புத்தக அலமாரியிலிருந்து நீலத்தை எடுத்து மேசையின் மீது வைத்திருந்தேன். இன்று அதிகாலையில் நீலத்தை வாசித்துவிடுவது என்று எழுந்தேன். மேசை மீதிருக்கும் நீலத்தையே பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தேன். புத்தகத்தை முன்னும் பின்னும் திருப்பியவனாக, உள்ளிருக்கும் படங்களைப் பார்வையிட்டேன். எனினும் வாசிப்பில் உடனடியாக இறங்க முடியவில்லை. மனம் நிலையற்று, அலைப்புண்டு சிதறி ஓடியது. கம்சனும், தேவகியும், வசுதேவரும், ராதையும், நினைவறையில் இருந்து வெளியேவர, அவர்களைத் தொடர்ந்து நீலவண்ண மேனியன் கண்ணன் புன்னகையுடன் வேய்ங்குழலை இசைத்தபடி வந்திட்டான். நான் கன்றுக்குட்டியாக மனம் துள்ள, மயக்கத்தோடு அவனை ஏறிட்டேன்.

மாயச் சகட முதைத்து மருதிறுத்து
ஆயர்க ளோடுபோய் ஆநிரை காத்துஅணி
வேயின் குழலூதி வித்தக னாய்நின்ற
ஆயர்க ளேற்றினைப் பாடிப்பற
ஆநிரை மேய்த்தானைப் பாடிப்பற

எனும் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்த வரிகள் மன ஆழத்திலிருந்து மேலெழ, கூடவே மோகப் பெருமயக்கு என்ற சொற்றொடரும் நினைவில் அலைமோத, பாரதியின் வரிகளுக்கு மனம் தாவியது. குழலூதும் கண்ணன் மறைந்து பாஞ்சாலி வேண்டி நின்ற மாயக் கண்ணன் தோற்றம் மனதில் நிறைந்தது.

சக்கரம் ஏந்திநின்றாய்-கண்ணா
சார்ங்கம்என் றொருவில்லைக் கரத்துடையாய்
அஷரப் பொருளாவாய்-கண்ணா
அக்கார அமுதுண்ணும் பசுங்குழந்தாய்
துக்கங்கள் அழித்திடுவாய்-கண்ணா
தொண்டர்கண் ணீர்களைத் துடைத்திடுவாய்
தக்கவர் தமைக்காப்பாய்-அந்தச்
சதுர்முக வேதனைப் படைத்துவிட்டாய்

கண்ணனை நினைக்கையிலே மனம் கொள்ளும் உவகை சொல்லில் அடங்குவதில்லை. வெண்ணெய் திருடும் குழந்தையாய், கன்னியர் உள்ளம் கவரும் கள்வனாய், எதிரிகளை முறியடிக்கும் தந்திரனாய், பகவத் கீதையை அருளியவனாய் அவனுக்கு எத்தனை எத்தனை முகங்கள்? கண்ணனை ஏற்காதோர் என்று எவரும் உண்டோ இப்பூவுலகில்? அனைவருக்கும் ஏற்புடையவனாய் ஏதேனும் ஓர் உருவத்தில் காட்சியளிக்கும் சாகசக்காரன் அவனன்றோ! பாரதி அவனை நண்பனாய், மந்திரியாய், நல்லாசிரியனாய், சேவகனாய், தெய்வமாய் தரிசித்தது அதனாலன்றோ?

திடீரென தி.ஜானகிராமனின் மோகமுள் நாவலை மறுவாசிப்பு செய்தால் கட்டுரைக்கு வைக்க நினைத்திருந்த தலைப்பு ஞாபகம் வந்தது. உடனே அது நீலத்துக்கு பொருத்தமாக இருக்குமென்று தோன்றவே, “மனம் மயக்கும் நீலம்” என்ற தலைப்பு தோன்றியது. மனம் கடலலையென புரண்டெழ, சிந்தனைகள் கட்டின்றி ஓடியது தறிகெட்ட புரவியைப் போல. படிக்காமலேயே நீலத்தைப் பற்றி எழுத முடியும் என்று தோன்ற, ஒருகணம் வியப்புற்று திடுக்கிட்டேன்!

2. மனமொழியும் கவிமொழியும்

அழகே உருவான ராதை துயில்கிறாள். அழகான பெண்கள் தூங்கும் காட்சி இன்னும் அழகானதன்றோ? ‘மண்ணிலினி ஒரு போதும் நிகழமுடியாத பேரழகி நீ’ எனும் சொற்றொடரால் அவள் அழகை நாம் உணரமுடிகிறது. அவள் ஒரு பிறப்பு அல்ல நிகழ்வு எனக்குறிப்பது அர்த்தம் நிரம்பியது; அலாதியானது. இனி இப்படியான ஒரு பேரழகி எப்போதோ? என்ற வினா அதில் தொக்கி நிற்கிறது. அவள் இன்னும் உறங்குவது கண்டு பொறுக்காத தென்றல், “இன்னுமும் துயிலுதியோ இளநங்காய்? இனியும் வேளை வருமென்று எண்ணினாயா? எத்தனை பிறவிப்படிகளில் ஏறி ஏறி இங்கு வந்துசேர்ந்திருக்கிறாயென அறிவாயா?” என்று ராதையை எழுப்புகிறான். அவள் அங்கம் முழுதும் தீண்டிய பொல்லாத அந்தக் கள்வன் அவளை மட்டுமா எழுப்பினான்? அவள் பெண்மையையும் அல்லவா எழச்செய்தான்? நாமே தென்றலாக ராதையை துயிலெழச் செய்துவிட்டதாக உணர்கிறோம்!

ஓர் உயிர் தன்னைத் ‘தான்’ என்றுணர்ந்த மறுநொடி பிறிதோர் உயிர் மீது விருப்புக்கொள்கிறது. எனவே அது, ‘ஏனுளேன்’ எனக்கேட்டு ‘இங்குளேன்’ என்றுணர்ந்து தன்னில் மாற்றம் கொள்கிறது. அவளுள் அப்படி மாற்றம் கொண்ட அந்தப் பெண்மையின் சிறப்பென்ன? அது ஆணைவிடச் சிறந்ததா இல்லை அவனைவிடவும் உயர்ந்ததா? “சூல்கொள்ளும் வயிற்றையும் அமுதூறும் முலைகளையும் அவன் ஆணுக்கு அளிக்கவில்லை. உண்ணப் படுவதற்கான உதடுகளையும் பருகப்படுவதற்கான புன்னகையையும் அளிக்கவில்லை. கனிவதன் மூலமே கடப்பதன் கலையை கற்பிக்கவில்லை. அளிப்பதன் வழியாக அடைந்து நிறைவுறும் அறிவையும் கொடுக்கவில்லை” என்று சொல்லும்போது பெண்மையின் உயர்வை சிறப்பை ஆண்களும் உணர முடிகிறது.

உடல்தீண்டாது உளம்தீண்டாது உயிர்தீண்டி எழுப்பியது எது? செவிநுழையாது சிந்தையறியாது சித்தமறிந்தது எது? விதைவிட்டெழுந்த முளை போல அணிமலர் பாயில் எழுந்தமர்ந்தாள் ராதை எனும்போது அந்த வரிகளின் சந்தநயம் நம் மனதைக் கவர்கிறது. ராதைக்கு கண்ணனைக் காணும் ஆவல். அவனைக் காண ஆயர்குடிக்கு விரைகிறாள். அவளுள் உற்சாகம்; இளமை தரும் உத்வேகம். மான் போல் துள்ளிக்குதித்து ஓடுகிறாள். அந்தக் காட்சியை மனக்கண்ணில் காணும்போது உள்ளம் துள்ளுகிறது; உடல் சிலிர்க்கிறது; மனம் உவகை கொள்கிறது.

ஆயர்குடியை அடைகிறாள் ராதை. “சற்றுமுன் விழித்தெழுந்த ஊரெங்கும் கன்றுகள் முலைக்குத் தாவும் குரலும் அன்னைப்பசுக்கள் அருகழைக்கும் மறுகுரலும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. கொதிக்கும் எண்ணையில் நீர் விழும் ஒலிபோல பால்கறக்கும் ஒலிகள் எழுந்தன. ஒலித்து ஒலித்து நிறைந்து நுரைத்து ஞானத்தின் அமைதிகொண்டன சிறுபாற்குடங்கள். உள்ளே சென்று பெருங்கலத்தில் ஒழிந்தபின் முக்தியின் வெறுமையை அள்ளிக்கொண்டன” என அதிகாலை ஒசையைக் காட்சிப்படுத்துகிறார் நாவலாசிரியர். அதிகாலை தரும் உற்சாகம் போலவே இந்த வரிகளும் நமக்கு உற்சாகத்தைத் தருகிறது. எல்லாம் முன்னரே கனவில் கண்டது போலவே அவள் யசோதையின் வீட்டை அடைகிறாள். கனவும் நனவும் நினைவும் இணைந்த நிகழ்வுகளே வாழ்க்கை என்பதால் எல்லாம் முன்னரே அறிந்தது போல மனமயக்கம் கொள்கிறாள் ராதை.

அங்கே அவள் கண்ணனைக் காண்கிறாள். அவனைக் காணாத கண்ணும் கண்ணல்ல என்று அவளுக்கு மட்டுமல்ல நமக்கும் தோன்றுகிறது. ஜெயமோகன் வரிகள் நிகழ்த்தும் அற்புதம் என அந்தக் குழந்தைக் கண்ணனின் வர்ணிப்பைச் சொல்லலாம். “அமுது எனச் சொல்லிக் குவிந்திருந்தது கொழுங்கன்னம். முலை என்று அமைந்திருந்தது செம்மணி வாய்மலர்க்குமிழ். அம் என கீழுதடு அழுந்த, மு என்று மேழுதடு வளைந்து மேலே குவிந்திருக்க அத்தனை குழந்தைவாயும் சொல்லும் அச்சொல்லிலா நீயும் வந்தமைந்திருக்கிறாய்?” ஜெயமோகன் வரிகளால் அழுந்திய கீழுதடும் குவிந்த மேலுதடும் கொண்ட அந்த முகம் கற்பனையில் நம் அருகே நெருங்கி வருவதாக உணர்கிறோம். அந்த முகத்தில் ‘இச்’சென ஒரு முத்தம் பதிக்கவேண்டுமென மனம் விழைகிறது!

“அய்யோ, நீயுமொரு குழந்தையேதானா?” எனக் கேட்கும்போது நம் உள்ளம் அனலிட்ட மெழுகாய் உருகுகிறது! அவனை வேறு என்னதான் சொல்வது? அவன் வெறும் குழந்தைதானா? ஐயோ! என்ன சொல்லி உன்னைச் சொல்ல? கம்பன் இல்லை கவிதை சொல்ல எனத் தோன்ற, அவனைக் கையில் எடுத்து மார்போடு அணைத்து, சின்னஞ்சிறு சிசுவின் வாசனையை நுகரும் இன்பம் கிட்டுகிறது!

“சுட்டுவிரலால் சற்றே தொட்டு வைத்ததுபோன்ற சிறு மூக்கு. பொன்னகையில் கொல்லன் ஊதிஊதியிட்ட இருசிறு துளைகள். மூச்சிலாடும் கழுத்தின் கதுப்பு. மூடிய இமைகளுக்குள் கனவிலாடும் விழிகள் நெளிந்தமையும் சிறு நடனம். நடக்கும் யானைகளை மூடிய நீலப்பட்டுக் கம்பளங்கள். கருங்குழல் நுரைச்சுருள்கள் விழுந்துகிடக்கும் நீலஎழில்நுதல். காற்றசைக்கும் குழல்பிசிறுகள் நெளிந்தாடி நெளிந்தாடி கொன்று படைத்து உண்டு உலகாண்டன” என்பதை வாசிக்கும் போது நாமும் இறந்து இறந்து பிறக்கிறோம். சொல்லில் அடங்காப் பெருங்கவிதையென கண்ணனின் அழகு மேலும் மேலும் கூடும் விந்தை வாசிப்பில் நிகழ்கிறது.

ஒரு படைப்பாளியின் மனவெளியில் எத்தனையோ தோன்றலாமெனினும் அவை அத்தனையையும் சொற்களாக்குவது எளிதல்ல. ஆயினும் வெண்முரசு வரிசையான நீலத்தில் அந்த விந்தை நிகழ்ந்திருக்கிறது. ஜெயமோகனின் சொல்லாட்சி நம்மை பிரமிக்கச் செய்ய, இன்னும் இன்னும் என மனம் விழைகிறது அறியஅறிய அறியாமை பெருகுவது போல. வார்த்தைகளும் வாக்கியங்களும் அவருக்கு ஏவல் செய்கின்றன அகத்தியரின் கமண்டலத்தில் அடங்கிய கங்கையைப் போல. கவித்துவ வார்த்தையாய் வெளிப்படும் நீர்த்துளிகள் வாக்கியங்களெனும் காட்டாற்று வெள்ளமென பொங்கிப் பிரவகிக்கிறது. கால்கள் நிலத்தினின்றும் மேலெழுந்து அந்தரத்தில் பறக்கும் உணர்வைத்தர, மொழியின் உச்சபட்ச சாத்தியமாக, மனமொழியை கவிமொழியில் தந்திட்ட அற்புதம் நீலம்.

3. பெயரழிந்து நிற்றல்

கண்ணனால் தனக்கு ஆபத்து வருமோ என்று அஞ்சுகிறான் கம்சன். எனவே அவனிடம் ஐயம், தனிமை, விழிப்பு, குரூரம், அதிருப்தி ஆகியன ஒன்றாக சேர்ந்து ஆணவமாக உருக்கொண்டு அவனை தீய சிந்தனையில் தீய வழியில் நடத்துகிறது. “அது தொட்டவனை தான்கொண்டு செல்வது. பட்டகுடியை பாழ்நிலமாக்கிய பின்னரே விலகுவது” எனும் வரிகளில் கம்சனின் அறியாமை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அவன் தனது குலத்தை, குடியை அரியணையில் வைத்திருக்கவே அத்தனையும் செய்கிறான். ஆனால் அவன் செய்யும் அந்தச்செயல்களே அவன் குடியை நீர்மூலமாய் அழிக்கிறது!

அவன் இரக்கமின்றி தேவகியின் ஏழு குழந்தைகளைக் கொல்கிறான். முதன் முதலாய் கம்சன் கதையைக் கேட்டபோது எனக்குள் பல்வேறு கேள்விகள் எழுந்தன. குழந்தையைக் கொள்வதற்கு பதிலாக தேவகியை அவன் ஏன் கொல்லக்கூடாது? கம்சன் குழந்தைகளை கொல்லப்போகிறான் என்று தெரிந்தும் வசுதேவரும் தேவகியும் ஏன் குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்? கண்ணன் மட்டும் காப்பாற்றப்பட மற்ற குழந்தைகள் ஏன் கைவிடப்பட்டனர்? போன்ற பல கேள்விகள் மனதில் தோன்றின. வளரவளர அக்கேள்விக்கான பதில்கள் வேண்டியிருக்கவில்லை. இப்போது நீலத்தை வாசிக்கையில் அக்கேள்விக்கான பதில்கள் இருப்பதைக் காண்கிறேன்.

எட்டாவது குழந்தை தப்பிவிட்டதை அறிந்து கம்சன் அஷ்டமிரோகிணியில் பிறந்த அனைத்துக் குழந்தைகளையும் கொல்லச்சொல்கிறான். வசுதேவரிடம் அந்தக் குழந்தை எங்கே எனக்கேட்கும் போது, “உம் நெஞ்சில் அச்சமாகவும் உம் தம்பியர் படைக்கலங்களில் வஞ்சமாகவும் அங்கே நகருறையும் அன்னையர் கண்களில் கண்ணீராகவும் அவர் தந்தையர் நெஞ்சில் பழியாகவும் விளைபவன் அவனே” என்கிறார் வசுதேவர். கண்ணன் எங்கேயும் செல்லவில்லை மாறாக கம்சன் உள்ளத்திலே அச்சமாக உறைகிறான் என்று வசுதேவர் குறிப்பது கவனிக்கத்தக்கது. கம்சனே கண்ணன் உருவாகக் காரணமாகிறான். வஞ்சம், பகை, உறவு அன்பு ஏதோன்றையும் தன் உள்ளத்தில் கருக்கொண்டு உருக்கொண்டு பிறக்கச் செய்பவன் தனக்கான எதிராளியை தானேதான் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம் என்பதை அறிவதில்லை.

கண்ணனின் பெயர்சூட்டு விழா நடக்கிறது. அந்த விழாக்காட்சியும் பெண்களின் கூட்டமும் நம் உள்ளத்தை ரம்மியமாய் நிறைக்கிறது. அங்கே வரும் பெண்களின் பெயர் பட்டியல் மிக நீண்டது. ஆண்களும் பெண்களும் மட்டுமின்றி உலகத்து உயிர்கள் அனைத்தும் அதில் பங்கேற்கின்றன. எல்லோரும் அருகிருக்க ராதை இல்லாதிருப்பதை அறிந்து அவளை வரவழைக்க அழுகிறான் மாயக் கண்ணன். "சிற்றெறும்பு கடித்ததோ? சிறுக்கியரின் நகம்தான் பட்டதோ? சிறுவயிறு வலித்ததோ? சீறும் விழிக்கோள் கொண்டதோ?" என அவன் அழுகையைக் கண்டு ஒவ்வொருவரும் தவிக்கிறார்கள். அவன் அழுகையை செவிமடுத்தது போல அங்கே வந்துசேர்கிறாள் ராதை. அப்போது அவளைப் பார்த்து மந்தன், “காணுமெதையும் காணாத கண்கள். காணாதவற்றை எல்லாம் கண்டறியும் கண்கள். அவள் கண்களறிபவை கண்களுக்குரியவை அல்ல” என்கிறான். எப்போதும் ராதை கண்ணனைப் பார்க்கிறாள் எனினும் அவள் கண்கள் கண்ணனை மட்டும் காண்பதில்லை. கண்ணனைக் காணாதபோதோ காணும் அனைத்திலும் கண்ணனையே காண்கிறாள். எனவே அவள் கண்கள் அறிபவை கண்களுக்குரியவை அல்ல கண்களுக்கும் அப்பால் அவள் ஆன்மாவுக்குரியவை என்றறியும் போது நம் மெய் சிலிர்க்கிறது!

மந்தன் மேலும் உணர்ச்சிப் பெருக்கால், “யாழ்தேரும் விரலுடன் பிறந்தமையால் நான் வாழ்த்தப்பட்டேன். சொல்தேரும் நாவு கொண்டிருப்பதனால் நான் முழுமை பெற்றேன். கண்ணே, என் சொல்லே, கருத்தே, நான் கற்ற கவியே, இக்கணத்தை இப்புவியின் அழியாக் காலத்தில் நிறுத்து!” என்று கூவுகிறான். நாம் முழுமையான இன்பத்தில் திலைத்து நிற்கும்போது இந்த உலகமும் ஒரு கணம் நின்றுவிடுகிறது. அது கலவியாக இருக்கலாம், காணும் அழகாக இருக்கலாம் அன்றி நாம் கற்கும் நூலாக இருக்கலாம். அப்படி அந்தக்கணத்துடன் உலகம் நின்றுவிட்டால் எத்துனை அற்புதமாக இருக்கும்? வரும்துன்பம் இனி வராமலே போகுமன்றோ?

மண்ணளந்து விண்ணளந்து மாவெளியளந்து தன்னளந்து தனித்தோன் கையளவு உடல்கொண்டு வந்தமைந்த சிறுதொட்டிலைச்சுற்றிச் சூழ்ந்து நின்று களிவெறியெழுந்து கூவினர் பெண்கள் எனும்போது நமக்குள்ளும் அந்தக் களிவெறி கூடுகிறது. ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவிதமாய் அணிசெய்து மகிழ்கிறார்கள். என்னதான் செய்தாலும் அவன் அழகு குறைவதில்லை பூரணத்திலிருந்து பூரணத்தை எடுத்த பின்னரும் பூரணமே எஞ்சியிருப்பது போல. ராதை அவனுக்கு மயிற்பீலி சூடுகிறாள். காணும் அனைவரும் மயங்கி நிற்கிறார்கள். கண்ணா! மணிவண்ணா! மணிமுத்தே! பொன்னே! பொற்பதமே! என நம் மனம் அரற்றுகிறது. “இன்பக் கதைகளெல்லாம் – உன்னைப்போல் ஏடுகள் சொல்வதுண்டோ? அன்பு தருவதிலே – உனைநேர் ஆகுமோர் தெய்வமுண்டோ?” என்று கோகுலமே மகிழ்ந்து இன்புறுகிறது.

கண்ணன் வளர்கிறான். உலகைப் படைத்தவனே உலகைப் புதிதாய் கண்டு வியக்கும் விந்தையைக் காண்கிறோம்! ‘தா தா’ என்றும் ‘உம்’ என்றும் ‘மா’ என்றும் ‘பா’ என்றும் ‘..ண்ணன்’ என்றும் ‘போ போ’ என்றும் மழலை பேசி, ‘ராதை’ என்கிறான். ராதை உள்ளம் நெக்குருகி கல்லாய்ச் சமைந்து நிற்கிறாள். ஆராதிப்பவள் ஆராதிக்கப்படும் விந்தை அங்கே நிகழ்கிறது. ‘என்ன உறவு இது!’ என்று நாம் வியந்து நிற்கிறோம். கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்று அறியும் ஐம்புலனும் கண்ணனிடம் உள என்று ராதை உணரும் தருணம் அப்போது வாய்க்கிறது. ஒரு நாள் கண்ணனைக் காணாது ராதை அவனைத்தேடி காட்டிற்குச் செல்கிறாள். அங்கே அவன் அவளை ‘சியாமை!’ என அழைத்து அணைக்க, அவள் அவனை “நீ கனசியாமன்’ என்று சொல்லி அவனை முத்தமிடுகிறாள். ‘நான் நீ’ எனும் இருளழிந்து ‘நாம்’ எனும் ஒளி உருவாகி, இருவரும் பெயரழிந்து நிற்கும் நிலை அது.

கட்டுடைத்து கரையுடைத்து ஆர்ப்பரித்துச் செல்லும் நீலத்தில், இழுபடும் சிறு துரும்பென, அதன் போக்கில் பயணிக்கிறேன். கையில் இருக்கும் இனிப்பு தீர்ந்துவிடுமோ என அஞ்சும் சிறு குழந்தையாக சிறிதுசிறிதாக சுவைக்கிறேன்.

4. பித்தின் உச்சநிலை

‘தன்னைக் கடந்துசெல்லும் தனிவழி கண்டவன் ஒருவனைக் காட்டுக’ என்று துர்வாசர் நெருப்பிடம் கேட்கும்போது நெருப்பு கம்சனைக் காட்டுவதிலிருந்து தனக்கிணையான ஒப்பாரும் மிக்காருமில்லாத ஆற்றலுடையவன் கம்சன் என்பதை நாம் அறிகிறோம். ஆயினும் வழிகண்டவன் விழியில்லாதவனாக அதில் செல்லாது வேறு பாதையில் போகிறான். அதை அவனுக்கு நினைவுறுத்தவே சிறுகுருவி அவனிடம், ”யார் நீ?” என்று கேட்கிறது. இருந்தும் அவன் தன்னைத் ‘தான்’ என உணரவும் அறியவும் தவறிவிடுகிறான். அப்படி அறிந்திருந்தால் அவன் இத்தனைக் குருதியை நகரமெங்கும் ஓடச் செய்திருக்கமாட்டான். 

பூதனை, திருணவிரதன் ஆகியோர் மூலம் கண்ணனைக் கொல்ல முயற்சிகள் நடக்கின்றன. பூதனை அரக்கியல்ல தன் மகவைப் பறிகொடுத்துப் பித்தியான மானிடப்பெண் எனவும், தன்பொருட்டு அவ்வாறான அவளுக்கு கண்ணன் சித்தியளிக்கிறான் என்றும் சித்தரித்திருப்பது அழகானது; ஏற்புடையது. அந்நிகழ்வுகளை நேரடியாகக் காட்சிப்படுத்தாமல் சொல்லாகவும் கனவாகவும் காட்டியிருப்பது ரசிக்கத்தக்கது. அதை கண்ணன், ராதை, யசோதை மூவர் வாயிலாகவும் காட்சிப்படுத்தும் சாத்தியக்கூறு இருப்பதை எண்ணிப் பார்க்கும்போது வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாக புராணங்களை அணுகமுடியும் என்பதே அதன் அழகும் சிறப்பும் என்பதை அறியமுடியும். வரலாற்றைவிடவும் புராணங்களே உயிர்த்துடிப்பானவை; நம்மை விழிப்புணர்வுக்கு இட்டுச் செல்பவை என்று ஓஷோ சொல்வது அதனால்தான்.

கண்ணன் விளையாடுகிறான். அலகிலா விளையாட்டுடையோன் விளையாடுவதில் வியப்பேது? பேசுகிறான், ஒடுகிறான், குழலிசைக்கிறான், மண்ணுண்ட வாய்திறந்து விண் முழுதும் காட்டி மாயம் செய்கிறான். அன்னையரும் ராதையும் வார்த்தைகளால் அளவிடமுடியா இன்பத்தில் திளைக்கிறார்கள். வாழும் ஒவ்வொரு கணந்தோறும் ராதை கண்ணன் அருகே இருக்கிறாள். அவள் கண்ணன் மீது கொண்டிருக்கும் பிரேமை கண்டு யசோதை வியக்கும்போது, “நான் எண்ணுவதே இல்லை. கண்ணனென்ற பேரில் கருத்திழந்து சொல்லிழந்து வெட்டவெளியில் விரிந்தழியும் ஒளி போலாகிறேன்” என்கிறாள். அவன் அருகில்லாத போதும், அவன் அவளையும், அவள் அவனையும் காண்பதில் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருள் தத்துவத்தைச் சொல்கிறார் ஜெயமோகன். வாசிக்கும் பக்கங்கள் தோறும் நமக்கும் அவ்வாறே தோன்ற எப்போதும் கண்ணன் நம்முடனே இருப்பதாக உணர்கிறோம்.

இரட்டை மரங்களை வீழ்த்தி யசோதை மனக்குறை தீர்க்கிறான். காளியன் எனும் பாம்பை அடக்கி மாயம் செய்கிறான். இந்திரனின் சினத்திலிருந்து கோவர்த்தன மலையைக் குடையாக்கி ஆயர்பாடியைக் காக்கிறான். அவன் செய்யும் லீலைகள் அனைத்தும் ஜெயமோகனின் கவித்துவமிக்க மொழியால் நம் உள்ளம் உடல் இரண்டையும் ஆக்கிரமித்து இணையற்ற இன்பத்தில் நம்மை ஆழ்த்துகிறது. அவன் செய்யும் தொல்லைகள் நாளும் புகார்களாய் அவன் இல்லம் வந்து சேரும்போது, தந்தைக்கும் தனயனுக்கும் இடைநிகழும் உரையாடல் அசைவின்மையிலிருந்து அசைவையும், பற்றிலிருந்து பற்றின்மையும் உணர்த்தி ஜீவாத்மா பரமாத்மா தத்துவத்தைச் சொல்கிறது.

திருமணம் ராதையைக் கண்ணனிடமிருந்த பிரிக்கிறது எனினும் எப்போதும் அவன் குழலிசை கேட்கும் இன்பத்தில் பித்து நிலை ஆட்கொண்டு ‘பிச்சி’ என அனைவராலும் ஏசப்படுகிறாள். அவள் மெல்லமெல்ல யோகநிலையின் உச்சத்திற்குச் செல்வதை அவள் நுகரும் முல்லை, அந்திமந்தாரை, அல்லி, மணிசிகை, பூவரசு, தாழம்பூ, பிரம்மகமலம், செண்பகம், சம்பங்கி, மனோரஞ்சிதம், பாரிஜாதம் ஆகிய மலர்களின் வாசனையைக் கொண்டு நமக்கு உணர்த்துகிறார் ஜெயமோகன். இப்பகுதிகளுக்கு அவர் சூட்டியிருக்கும் அணிபுனைதல், காத்திருத்தல், கருத்தழிதல், கடத்தல் முதலிய தலைப்புகளும் அந்த யோகநிலையின் படிப்படியான உச்சத்தைக் காட்டுகிறது. அவள் புலன்கள் கூர்பெற மணமும் ஓசையும் அவளை ஆக்ரமிக்கிறது. யான் எனது என மறந்து எங்கும் எத்திசையும எப்பொருளும் கண்ணனாக, எல்லாமும் அவனாக பித்தத்தின் உச்சநிலையில் சித்தம் தடுமாற மோகத்தின் பெருமயக்கம் அவளைக் காமத்திலிருந்து கடவுளுக்கு இட்டுச்செல்கிறது. ராஸலீலையின் அற்புத கணங்கள் இப்பக்கங்கள் முழுதும் நிரம்பி நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருளில் நம்மை லயிக்கவைக்கிறது.

நீலம் வழக்கமாக எழுதப்பட்டிருந்தால் அதில் நிகழ்ந்திருக்கக்கூடிய சாத்தியங்களை எண்ணிப் பார்க்கிறேன். அது நம் மனதைத் திறந்து காட்டியிருக்கும் ஆனால் இதுவோ நம் இதயத்தைத் திறக்கிறது. அது ஒரு வகை எனில் இது ஒரு வகை. சிந்திப்பதைவிட உணர்வதால் கிட்டும் இன்பம் பேரின்பமன்றோ? சிந்தனை எப்போதும் துன்பத்தைத் தருவதால் சிந்தனையிலிருந்து விடுபடும் போதே வாழ்க்கை கொண்டாட்டமாகிறது. நீலம் தரும் வாசிப்பனுபவத்தை வார்த்தைகளில் சொல்லவியலாது ஏனெனில் அதைச்சொல்ல நம்மிடம் வார்த்தைகள் ஏதும் எஞ்சியிருப்பதில்லை. நீலம் நம்மை நடக்கவைக்கிறது, சிலசமயம் ஒடவைக்கிறது, சில சமயம் தரையிலிருந்து எம்பி வானத்தில் மிதக்க வைக்கிறது. இலக்கியத்தின் வாயிலாக இறை உணர்வை சாத்தியமாக்கும் ஓர் அற்புத அனுபவம் நீலம்.

Read more ...

July 30, 2017

ஜெயமோகனின் சமீபத்திய நான்கு நூல்கள்

சொல்லிமுடியாதவை, வலசைப் பறவை, கலாச்சார இந்து, உச்சவழு இவை நான்கும் தற்போது நற்றிணை வெளியிட்டுள்ள ஜெயமோகனின் நூல்கள். வழக்கமாக நற்றிணை செய்நேர்த்தியுடனும், அக்கறையுடனும் இந்த நூல்களைப் பதிப்பித்திருக்கிறது. இவை அனைத்தும் சிறிய புத்தகங்களே ஆனாலும், அவற்றையும் சிரத்தையுடன் கெட்டி அட்டையில், அழகிய அட்டைப் படங்களுடன் வெளியிட்டுள்ள நற்றிணையின் செயல்பாடு போற்றத்தக்கது. அனைத்துப் பதிப்பகங்களிலிருந்தும் தன்னை, தனது வெளியீடுகளை தனித்துவமிக்கதாக வெளிக்காட்டும் நற்றிணையின் உழைப்பும், கவனிப்பும் அசாதாரணமானது. சில படைப்பாளிகளின் நூல்கள் நம் கையிலிருப்பது எவ்வாறு பெருமையோ அவ்வாறே நற்றிணை நூல்கள் நம்வசம் இருப்பதும் பெருமதியானது.

உச்சவழு சிறுகதைத் தொகுதியில் பத்து கதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றில் சமீபத்தல் வெளியாகி விவாதத்துக்குள்ளான வெற்றி சிறுகதை முதல், தற்போது சர்வதேச விருது பெற்ற பெரியம்மாவின் சொற்கள் கதைவரையிலும் இத்தொகுதியில் உள்ளன.

இத்தொகுதியிலுள்ள பெரும்பான்மையான கதைகளுக்கு நான் ஏற்கனவே என்னுடைய கருத்துக்களை பதிவுசெய்திருக்கிறேன். தற்போது அவற்றுக்கான இணைப்புகளைக் கீழே தருகிறேன். அவற்றை வாசிக்கும் வாசகர்கள் எவரேனும் இத்தொகுப்பை வாங்கும் உந்துதல் பெற்றால் அதுவே நான் எழுதியதின் பலன் எனக் கருதுகிறேன். 

கரடி
ஒரு கணத்துக்கு அப்பால்
பெரியம்மாவின் சொற்கள்
கயிற்றரவு
உச்சவழு


இத்தொகுப்பின் முன்னுரையில் கதைகளைக் குறித்து ஜெயமாகன் இப்படிச் சொல்கிறார்: “என் கதைகள் எவையும் அன்றாட வாழ்க்கையின் உணர்வுநிலைகளைச் சார்ந்தவை அல்ல. எளிய மெல்லுணர்வுகள் என எவையும் இதுகாறும் என்னால் எழுதப்படவில்லை என்பதைத் திரும்பிப்பார்க்கையில் தெளிவுறக்காண்கிறேன். என் ஆக்கங்கள் எப்போதுமே ஒட்டுமொத்தமாக வாழ்க்கையை நோக்குபவை, சிறுகதைகள் அந்நோக்கை ஒரு கணத்தில் குவிக்கமுயல்பவை. ஆன்மீகமான தத்தளிப்பும் தேடலும் கண்டடைதலும் மட்டுமே என் புனைவுகளின் உள்ளடக்கம். இவையும் அவ்வாறே.”

இத்தொகுப்பை சற்றே கூடுதல் கவனத்தோடு வாசிக்கும் அனைவருமே இதை உணரமுடியும். என்னைப் பொருத்தவரை இந்தக் கதைகளில் உச்சமான ஒரு கதை உண்டெனில் அது உச்சவழு எனலாம். அதையே இந்நூலுக்குத் தலைப்பாகச் சூட்டியிருப்பது பாராட்டத்தக்கது.

பிற நூல்களுக்கு அதன் பின் அட்டைக் குறிப்புகளை இங்கே தருகிறேன்.

கலாச்சார இந்து

இத்தொகுதியில் இந்துமதம், மெய்யறிவு குறித்து ஜெயமோகன் அவருடைய வாசகர்களுடன் செய்த உரையாடல்கள் கட்டுரை வடிவில் உள்ளன. நான் இந்துவா? எனக்கேட்கும் அடித்தளச் சாதியைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு மறுமொழி அளித்தபடி தொடங்கும் இந்நூல் நாத்திகத்துக்கும் இந்து மதத்துக்குமான உறவு, பண்பாட்டுக்கும் மதத்துக்குமான தொடர்பு, நம் குழந்தைகளுக்கு மதத்தை அறிமுகம் செய்யத்தான் வேண்டுமா போன்ற பல அடிப்படைக் கேள்விகளுக்கு விடை தேடிச்செல்கிறது.


சொல்லிமுடியாதவை

ஆசாரங்கள் தேவையா? பண்டிகைகள் கொண்டாடத்தான் வேண்டுமா? குடும்ப உறவில் ஏன் இத்தனை வன்முறை? தற்கொலை தியாகமாக ஆகுமா? செய்தொழிலைப் பழிக்கலாகுமா? நம் பண்பாட்டுக்கென உடை உண்டா? பெண்களின் கற்பு நிலையாக இருக்கவேண்டுமா? பண்பாட்டைச் சுமக்கத்தான் வேண்டுமா?

ஜெயமோகன் தன் நண்பர்கள், வாசகர்களின் வினாக்களுக்கு எழுதிய விடைகளாக அமந்த பண்பாட்டுக் கட்டுரைகள் இவை. நேரடியான கூரிய கருத்துகள். வரலாற்றுப்பின்புலம் தேடிச்சென்று விவாதிப்பவை.

வலசைப் பறவை

ஜெயமோகன் தன் தளத்தில் எழுதிய அரசியல் கட்டுரைகளின் தொகுதி இது.

“நான் இந்திய தேசியத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவன். அதை ஒரு மத நம்பிக்கையாக அல்ல, ஒரு நடைமுறை வாய்ப்பாகவே கருதுகிறேன். மாபெரும் மானுடப்பரவல் கொண்ட இந்த நாடு ஒன்றாக இருந்தாலொழிய வளர முடியாது. பிரிந்தால் குருதிப்பெருக்கே எஞ்சும் என நம்புகிறேன். ஆகவே முதன்மையாக பிரிவினை அரசியல் பேசி சுயலாபம் தேடும் குழுக்களை, ஐந்தாம் படையினராகச் செயல்படும் அறிவுஜீவிகளேயே முதன்மையாக எதிர்கொள்கிறேன். தமிழ் அறிவுப்புலத்தில் மிகப்பெரிய சக்திகள் இவர்களே. மற்றபடி என் எதிர்வினைகள் எல்லாமே ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட ஒரு பொதுக் குடிமகனுடையவை மட்டுமே. சாமானியனாக நின்று வரலாற்றை நோக்குவதே என் வழி. சாமானியனைவிட மேலதிகமாக என்னிடமிருப்பது தொகுத்து நோக்கும் மொழி மட்டுமே."
Read more ...

June 17, 2017

ஓர் அறிவிப்பு!

மகாபாரதம் பற்றி எழுதும் தொடர் இனி இந்தத் தளத்தில் வெளியாகாது. அதை நேரடியாக புத்தகமாக்க இருப்பதால் சில காரணங்களை முன்னிட்டுத் தொடராக வெளியிடுவது நிறுத்தப் படுகிறது. 

ஆதி பர்வம் முடிந்ததும் முதல் புத்தகம் வெளியிட உத்தேசம். அது மின்புத்தகமாக அல்லது புத்தகமாக அல்லது இரண்டுமாகவும் இருக்கலாம். அது என்ன எப்படி என்பதைப் பிறகு அறிவிக்கிறேன்.


Read more ...

June 14, 2017

21. துஷ்யந்தன் சகுந்தலை விவாதம்

துஷ்யந்தன் சகுந்தலையை விட்டுச் சென்ற பிறகு, உரிய காலத்தில், அழகிய ஆற்றல் மிகுந்த மகனை சகுந்தலை பெற்றெடுத்தாள். அவள் அவனை மூன்று வருடங்களாக வளர்த்தாள். கண்வமுனிவர் அவனுக்கு பிறப்பிலிருந்து வளரும்வரை உரிய அனைத்து சம்பிரதாயங்களையும் செய்தார். அவன் அழகிலும் குணத்திலும் சிறந்து விளங்கினான். கூர்மையான வெண்ணிற பற்களை உடைய அவன் சிங்கத்தை கொல்லும்படியான ஆற்றல் கொண்டிருந்தான். அழகும் ஆற்றலும் மிக்கவனாய் அகன்ற நெற்றியைக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய உள்ளங்கையில் சக்ர ரேகை இருந்தது. அவன் தேவர்களின் மகனைப் போல மிக விரைவாக வளர்ந்தான். அவனுக்கு ஆறு வயதாக இருந்தபோது, கண்வமுனிவரின் பர்ணசாலை அருகே இருந்த மரத்தில், சிங்கங்கள், புலிகள், காட்டெருமைகள், யானைகள் இவற்றைக் கட்டி வைத்தான். அவன் அவற்றின் மீது சவாரி செய்தும், அவற்றோடு விளையாடியும், அவைகளைப் பழக்கினான். இவ்வாறு அவன் அனைத்தையும் தன் கட்டளைக்குக் கீழ்படிய வைத்ததால் அவனுக்கு அங்குள்ளவர்கள் சர்வதமனா என்று பெயரிட்டனர்.

குழந்தை இயல்புக்கு அதிகமான அவனது நடத்தையை கண்ட கண்வமுனிவர், அவனை வாரிசாக அறிவிக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாக சகுந்தைலையிடம் சொன்னார். எனவே தன் சீடர்களிடம், “சகுந்தலையையும் அவன் மகனையும் உடனடியாக அவளது கணவரிடம் கொண்டு சேருங்கள். மங்களகரமான அனைத்து குறிகளையும் கொண்ட அவள் மேலும் அவளுடைய உறவினர்களிடம் இருப்பது சரியல்ல. அங்ஙனம் இருப்பது அவளது புகழுக்கும், குணத்துக்கும், நடத்தைக்கும் களங்கம் ஏற்படுத்தும். எனவே தாமதிக்காமல் கூட்டிச் செல்லுங்கள்” என்றார். கண்வமுனிவரின் சீடர்கள் அவர்கள் இருவரையும் கூட்டிச் சென்றனர். தாமரையை ஒத்த கண்களும், அழகிய புருவங்களும் கொண்ட அந்த தெய்வீகக் குழந்தை சகுந்தலையுடன் அந்தக் காட்டிலிருந்து வெளியேறினான்.

ஒளிபொருந்திய காலைச் சூரியனைப் போல், சகுந்தலை தன் மகனுடன் துஷ்யந்தனின் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தாள். அரசபையில் வீற்றிருந்த துஷ்யந்தனை வணங்கிய சகுந்தலை, “அரசே! இது தங்களுடைய மைந்தன். அவனை தாங்கள் தங்களது வாரிசாக அறிவிக்க வேண்டும். எனக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை இப்போது நிறைவேற்றுங்கள். பல வருடங்களுக்கு முன்னால், நானும் நீங்களும் கண்வமுனிவர் ஆசிரமத்தில் கூடியபோது, தாங்கள் எனக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினைவு படுத்திப் பாருங்கள்” என்றாள்.

சகுந்தலைக் கூறியதைக் கேட்ட துஷ்யந்தன் நினைவு படுத்திப் பார்த்தவனாக, “துறவு பூண்ட தீயவளே! எனக்கு எதுவும் நினைவில் இல்லை. நீ யாரிடம் இதைச் சொல்கிறாய்? உனக்கும் எனக்கும் எந்தவகையிலும் தொடர்பு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நீ இங்கிரு அல்லது போ. நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாயோ அதைச் செய்” என்று துஷ்யந்தன் கோபமாகச் சொன்னான்.

அதைக் கேட்டு வெட்கம் கொண்டு, வேதனையில் ஆழ்ந்த சகுந்தலை தன்னுடைய சுயஉணர்வை இழந்தவளாக தூணைப் போல அசையாது நின்றாள். விரைவில் அவளுடைய கண்கள் கோவைப் பழமாகச் சிவக்க, இடை நடுங்க அசைந்து நின்றாள். தன்னுடைய ஓரக்கண்களால் துஷ்யந்தனை எரித்து விடுவது போல் நோக்கினாள். சினத்தின் வசப்பட்டிருந்தாலும், தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, தன்னுடைய தவத்தின் பயனால் சாந்தமானாள். சற்று நேரம் அசையாது நின்றவளாக தன்னுடைய நினைவுகளை ஒருங்கமைத்துக் கொண்டாள். பிறகு தன் கணவனை நேருக்கு நேராக நோக்கியவளாக பேசினாள்.

“ஓ மன்னனே! அனைத்தும் நன்கறிந்தும் ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போல எதுவும் தெரியவில்லை என்று எப்படிச் சொல்கிறாய்? என்னுடைய வார்த்தைகளின் உண்மை அல்லது பொய்யை உன் இதயம் அறியும். நீயே உனக்கு சாட்சி. எது நன்மை பயக்குமோ அதைச் செய். உன்னை நீயே தாழ்த்திக் கொள்ளாதே. எவனொருவன் தன் மனமறிந்த ஒன்றை இல்லை என்று சொல்கிறானோ, அவன் திருடனைப் போல, தன்னுடைய சுயத்தைத் தானே களவாடியவனாவான். அத்தகையவன் எந்த பாவத்தைச் செய்யாமல் விடுவான்? நீ உன்னுடைய சுயத்தில் நீ மட்டுமே இருப்பதாகக் கருதுகிறாய். ஆனால் தொன்மையான எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஒருவன் உன்னுள்ளே வாழ்கிறான் என்பதை நீ அறியமாட்டாய். உன்னுடைய அனைத்து நடத்தைகளையும், உன்னுடைய அனைத்து தீய செயல்களையும் அவன் நன்கறிவான். அவன் முன்னிலையில் இப்போது நீ பொய் சொல்கிறாய். தவறு செய்யும் போது ஒரு மனிதன் தன்னை யாரும் பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கிறான். ஆனால் அவனைக் கடவுளும், அவனுள் உறையும் ஒருவனும் பார்க்கிறார்கள். சூரியன், சந்திரன், காற்று, அக்னி, நீர், நிலம், ஆகாயம், அவன் இதயம், யமன், பகல், இரவு, அந்தி, கருக்கல் மற்றும் தர்மம் இவை அனைத்துமே ஒரு மனிதனின் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் அறிகிறது.

ஒரு மனிதன் உள்ளத்தில் உறையும், அனைத்துக்கும் சாட்சியான கடவுள் அவனுடைய நடத்தையால் திருப்தியடைந்தால், யமன் அவனை மன்னிப்பான். அவ்வாறு அந்தக் கடவுள் திருப்தியடைவில்லை எனில், யமன் நிச்சயம் தண்டிப்பான். பொய்யை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி, தன் சுயத்தைத் தானே தாழ்த்திக் கொள்பவன் தெய்வத்திடம் தஞ்சமடைய முடியாது. அவனுடைய சொந்த ஆன்மாவே அவனை ஆசிர்வதிக்காது. நான் என்னுடைய கணவனுக்கு உண்மையானவளாக இருந்தேன். நான் என்னுடைய விருப்பத்தின் பேரில் இங்கு வந்ததால் தரக்குறைவாக நினைக்காதே. நான் உன்னுடைய மனைவி என்ற அந்தஸ்தில் எனக்கு உரிய மரியாதை செய்யப்பட வேண்டும். இந்த அரச சபையில் நீ என்னை ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போல நடத்துவது ஏன்? அதற்காக நான் அழப்போவது இல்லை. நான் கூறுவதை நீ ஏன் செவிமடுக்கவில்லை? ஓ துஷ்யந்தா! நான் உன்னிடம் என்ன கேட்டேனோ அதை நீ செய்யவில்லை எனில் இன்று உன்னுடைய தலை நூறு துண்டுகளாகச் சிதறும். கணவனே மனைவியின் கர்பத்தில் நுழைந்து மகனாக வெளிப்படுகிறான். எனவேதான் மனைவி என்பவள் ஜெயா என்று அழைக்கப்படுகிறாள். முன்னோர்களின் சந்ததியைக் காப்பவன் மகனே. முன்னோர்களை புத் என்ற நரகத்தல் விழாமல் காப்பாற்றுபவன் மகனே. அதனால்தான் பிரம்மன் மகனை புத்திரன் என்றான்.

வீட்டை நிர்வகிப்பவளும், குழந்தைகளைப் பெறுகிறவளும், கணவனுக்காக தன் வாழ்வை அர்ப்பணிப்பவளும், கணவனுக்கு உண்மையாக இருப்பவளும், ஆணின் பாதியாக இருப்பவளும், சிறந்த நண்பனாக இருப்பவளும் மனைவிதான். மனைவி என்பவள் மூன்று விஷயங்களுக்கு ஆதாரத் தேவையாக இருக்கிறாள். வாழ்க்கையின் முடிவில் நண்பனாக இருப்பது மனைவிதான். மனைவி இருப்பவனே சடங்குகளைச் செய்ய முடியும். மனைவி இருப்பவர்களே இல்லற வாழ்வை வாழ முடியும். மனைவி இருப்பவர்களே சந்தோஷமாக இருக்க முடியும். மனைவி இருப்பவர்களே அதிர்ஷ்டம் உடையவர்கள். தனிமையில் நண்பனாகவும், மதச்சடங்குகளில் தந்தையாகவும், துயரத்தில் தாயாகவும் இருந்து இனிமையாகப் பேசுபவள் மனைவியே. துன்பத்தில் உழலும் கணவனுக்கு புத்துணர்வு தருபவள் மனைவியே. ஒரு மனிதன் தன் மனைவியை நம்பவேண்டும். அப்போதே அவள் விடுதலைக்கான சிறந்த உபகரணமாக இருப்பாள்.

கணவன் இறக்கும் தருவாயில், அவனுக்குத் துணையாக இருப்பவள் அவனது உண்மையான மனைவி மட்டுமே. அவனது எல்லாத் துன்பங்களிலும் மனைவியாக இருப்பவள் அவள்தான். கணவனுக்கு முன்பே இறந்துபோனாலும், கணவனுடைய ஆத்மாவிற்காக காத்திருப்பவள் மனைவிதான். கணவன் முன்பே இறந்து போனால், உடனடியாக அவன் பின்னாலேயே செல்பவளும் அவள்தான். அரசனே! இதன் காரணமாகவே ஆண்கள் திருமணத்தை நாடுகிறார்கள். அறிவார்ந்தவர்கள் ஒரு ஆண், அவனுக்கு அவனே மகனாகப் பிறக்கிறான் என்று சொல்வார்கள். எனவே ஒரு ஆண் தனது தாயைப் போலவே தனது மகனுக்குத் தாயாக இருக்கிறான். தனக்கு மனைவி மூலமாகப் பிறந்த மகனில் ஒரு மனிதன் தன்னையே காண்கிறான். அதன் மூலம் மனம் மகிழும் அவன் சொர்க்கத்தை அடைவதற்கான நற்குணமுள்ள மனிதனாகிறான். அன்பு, ஆனந்தம், ஒழுக்கம் என அனைத்தும் மனைவியைச் சார்ந்தே இருப்பதால், கோபத்தில் கூட ஒருவன் தன் மனைவியிடம் கடுஞ் சொற்களை சொல்லக்கூடாது. மனைவி என்ற புனிதமான நிலத்தில் ஒரு கணவன் மீண்டும் பிறக்கிறான். மனைவி இல்லாமல் சாதுக்கள் குழந்தைகளை அடைய முடியாது.

மகன் தன்னுடைய அழுக்கடைந்த கால்களால் தந்தையைத் தழுவும்போது, ஒரு தந்தை அடையும் இன்பத்திற்கு ஈடான இன்பம் வேறுண்டோ? தங்களை காண விருப்பத்துடன் வந்து, தங்களை ஆசையோடு பார்த்து நிற்கும் அவனிடம் தாங்கள் சிடுசிடுப்பதும் அவனைப் புறக்கணிப்பதும் ஏன்? சிற்றெரும்புகள் கூட தங்களது முட்டைகளை உடையாமல் எடுத்துச் செல்கின்றன. நீங்களோ தர்மத்தின் வழிகளை நன்கு கற்றவர். நீங்கள் உங்களுடைய சொந்த மகனை ஆதரிக்காதது ஏன்? மலர்களையும், பெண்களையும், தண்ணீரையும் தொடுவதில் கிடைக்கும் இன்பத்தை விட தன்னுடைய சொந்தக் குழந்தையைத் தீண்டுவதில் கிடைக்கும் இன்பம் பேரின்பமன்றோ? இரண்டு கால் உயிரினங்களில் சிறந்தவன் அந்தணன். நான்கு கால் உயிரினங்களில் சிறந்தது பசு. சிறந்த அனைத்திலும் மேலானவர் குரு. தொட்டுணர்வதில் மகனே மேலானவன். இந்த அழகான மகன் தங்களைத் தொட்டுத் தழுவட்டும்.

எதிரிகளை விரட்டியடிப்பவரே! அரசனுள் தேவனே! உங்களுடைய மறைவால் நான் இவனை மூன்று வருடங்களாக வளர்த்தேன். நான் இவனை ஈன்ற போது வானத்திலிருந்து அசரீரி, “இவன் நூறு அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்வான்” என்றது. இவனை பிற ஊர்களுக்கு எடுத்துச் செல்கையில், அங்குள்ளவர்கள் இவனை வாஞ்சையுடன் தங்கள் மடியில் அமரச்செய்து, அளவற்ற இன்பம் எய்தினார்கள். இவனது பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தின் போது அந்தணர்கள் வேதங்களிலிருந்து, “நீ எனது கால்களிலிருந்து பிறந்தாய். நீ எனது இதயத்திலிருந்து பிறந்தாய். நீ எனக்குள் மகனாக இருக்கிறாய். நீ நூறு இலையுதிர் காலத்திற்கு வாழ வேண்டும். எனது வாழ்வும் சந்ததியும் உன்னைச் சார்ந்தே இருக்கிறது. ஆதலால் மகனே நீ நூறு இலையுதிர் காலத்திற்கு மகிழ்ச்சியாக வாழவேண்டும்” என்று சொன்னார்கள்.

அரசனே! நீ உன்னுடைய மகனை, தெளிந்த ஏரியில் பிரதிபலிக்கும் உன்னுடைய இரண்டாவது சுயமாகப் பார். வேள்வித் தீயை இல்லறத் தீ எரியச்செய்வதைப் போல இவன் உன்னிடமிருந்து பிறந்திருக்கிறான். நீ ஒருவனாக இருந்து, இப்போது இருவனாக பிரிந்திருக்கிறாய். நான் முன்னொரு ஜன்மத்தில் என்ன பாவம் செய்தேனோ? எனது குழந்தைப் பருவத்தில் எனது தாய் மேனகையாலும் தந்தை விஸ்வாமித்திராலும் நான் கைவிடப்பட்டேன். இப்போதோ உங்களால் கைவிடப்படுகிறேன். உங்களால் கைவிடப்பட்ட நான் என்னுடைய இருப்பிடம் செல்வதற்கு தயாராக இருக்கிறேன். ஆனால் இந்தக் குழந்தையைக் கைவிடாதீர்கள், இது உங்களது சொந்த மகன்.”

இவ்வாறு சகுந்தலை தன் தரப்பு நியாயத்தை எடுத்துரைத்தாள். அதைக்கேட்டு துஷ்யந்தன் கோபமடைந்து சகுந்தலையிடம், “சகுந்தலா! உனக்குப் பிறந்த மகன் என்னுடையவன் என்பது எனக்கு எப்படித் தெரியும்? பெண்கள் பொய்யர்கள். உன்னுடைய வார்த்தைகளை யார் நம்புவது? உன்னுடைய தாய் மேனகை ஒரு விலைமகள். கருணையற்ற அவள், வாடிய மலரென, உன்னை இமயமலைச் சரிவில் விட்டுவிட்டாள். உனது தந்தை விஸ்வாமித்திரனும் கருணையற்றவன். ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்த அவன் ஆசைகொண்டு, வெறியால் அந்தணன் ஆனவன். மேனகை அபசரஸில் சிறந்தவள், உனது தந்தை அந்தணர்களில் சிறந்தவர் எனில், நீ ஏன் விலைமகளைப் போலப் பேசுகிறாய்? அப்படிப் பேசும் நீ எப்படி அவர்களுக்கு மகளாக முடியும்? நீ இத்தகைய மரியாதைக் குறைவான வார்த்தைகளை என் முன்னிலையில் பேசுவதற்கு உனக்கு வெட்கமாக இல்லையா? ஓ சூனியத் துறவியே! சென்று விடு. முனிவர்களில் சிறந்த விஸ்வாமித்திரர் எங்கே? அபசரஸில் சிறந்த மேனகை எங்கே? நீ எங்கே? உனது மகன் ஆஜானுபாகுவாக இருக்கிறான். அவன் சிறுவனாக இருந்தபோதும் ஆற்றல் மிக்கவனாக இருக்கிறான். இவ்வளவு குறுகிய காலத்தில் அவன் எவ்வாறு சால மரத்தின் அடிமரம் போல வளர்ந்திருக்க முடியும்? கீழ்த்தரமான குலத்தில் பிறந்த நீ ஒரு விலைமகளைப் போல பேசுகிறாய். மேனகை தன்னுடைய காமத்தினால் மட்டுமே உன்னை ஈன்றிருக்கிறாள் என்பது தெரிகிறது. நீ சொன்ன எதுவுமே எனக்குத் தெரியாது. நீ யாரென்றும் எனக்குத் தெரியாது. தயவுசெய்து இங்கிருந்து சென்றுவிடு” என்று கோபமாகப் பேசினான்.


“அரசனே! அடுத்தவர்களின் தவறு கடுகைப் போல சிறியதாக இருப்பினும் அதை நீ பெரியதாகப் பார்க்கிறாய். ஆனால் உன்னுடைய தவறு வில்வமரத்தைப் போல பெரியதாக இருப்பினும் அதைக் காணத் தவறுகிறாய். மேனகை முப்பது தேவகன்னிகையில் ஒருவள். அவர்கள் அனைவரிலும் அவளே சிறந்தவள். ஓ துஷ்யந்தா! என்னுடைய பிறப்பு உன்னுடைய பிறப்பை விடவும் மதிப்புடையது. நீ மண்ணை மட்டுமே ஆள்பவன் ஆனால் நான் விண்ணை ஆள்பவள். எனக்கும் உனக்கும் இடையிலான வேறுபாடு கடுகுக்கும் மலைக்கும் உள்ளது போல. எனவே என்னுடைய ஆற்றலை புரிந்துகொள். நான் இந்திரன், குபேரன், யமன், வருணன் இவர்களிடம் செல்வேன். உன்னிடம் உள்ள வெறுப்பால் அல்ல, என்னுடைய நிலையை விளக்க. எனவே என்னை மன்னித்து நான் சொல்வதைக் கேள். ஒரு அருவருப்பான முகம் கொண்ட ஒருவன், கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்க்கும் வரை தானே அழகானவன் என நினைப்பான். ஆனால் கண்ணாடியில் தன் முகத்தை என்று பார்க்கிறானோ அப்போதே தனக்கும் பிறருக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அறிவான். அழகாக இருக்கும் ஒருவன் ஒருபோதும் பிறரை தரக்குறைவாகப் பார்க்கமாட்டான். மற்றவர்களை அவதூராகப் பேசுபவன் தீயவற்றைப் பேசுவதில் இன்பம் காண்பவன். அவன் பிறரிடம் எப்போதும் தவறானவற்றையே காண்பான் பன்றி மலத்தைக் கிளறுவது போல. ஆனால் அன்னம் எப்போதும் தண்ணீரிலிருந்து பாலையே தேடும். அது போலவே ஒரு அறிவுள்ளவன் பிறரது பேச்சிலிருந்து நல்லவற்றையே நாடுவான்.

உண்மையான மனிதன் எப்போதும் அடுத்தவர்களின் துயரத்தை தன் துயரமாக பாவிப்பான். ஆனால் பிறரோ அந்த துன்பத்தில் இன்பம் காண்பார்கள். நல்லவர்கள் எப்போதும் அறிவாளிகளுக்கு மரியாதை செலுத்துவதில் மகிழ்வார்கள். ஆனால் முட்டாள்கள் நல்லவர்களை தரம்தாழ்த்துவதிலேயே மகிழ்வார்கள். நல்லவர்கள் எதிலும் நல்லவற்றையே கண்டு மகிழும்போது, முட்டாள்கள் தீயவற்றைக் காண்பதிலேயே இன்பமடைவார்கள். பிறர் சொற்களால் காயம்பட்ட போதும் நல்லவர்கள் அவற்றை அவர்களுக்குத் திருப்பிச் சொல்லமாட்டார்கள். தீயவர்கள் நல்லதை தீயவையாக பிரதிநிதிப்படுத்துவைப் போல இந்த உலகத்தில் கேலிக்குரியது வேறோன்றில்லை. 

கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் கூட, தர்மத்திலிருந்து விலகியவர்களைக் கொடிய விஷநாகமென விலக்குவர். தன்னைப் போன்ற ஒருவனை மகனாகப் பெற்றும், அவனை ஏற்றுக்கொள்ளாதவன், மேலுலகத்தை அடையமாட்டான். கடவுள் அவனுடைய அபிவிருத்தியை அழிப்பார். எனவே ஒருவன் அவன் மகனை புறக்கணித்தல் கூடாது. தன் மனைவியிடமிருந்து மட்டுமில்லாது, வேறு வகையில் மகனைப் பெறும் ஐந்து முறைகளை மனு கூறியிருக்கிறார். பரிசாகப் பெறுதல், வாங்குதல், வளர்த்தல், தத்து எடுத்தல், பிற பெண்களிடம் பெறுதல் ஆகியன. ஒருவனுடைய புகழுக்கும் தர்மத்திற்கும் உறுதுணையாக இருந்து அவன் உள்ளத்தை மகிழ்விப்பவன் மகனே. முன்னோர்களை நரகத்திலிருந்து விடுவித்து அழைத்துச் செல்லும் தர்மம் எனும் படகாக மகனே இருக்கிறான். எனவே அரசனே நீ உன்னுடைய மகனைக் கைவிடுவது நல்லதல்ல. உண்மையையும், தர்மத்தையும் காப்பது போல நீ உன் மகனையும் காத்திடு.

நூறு கிணற்றை விட ஒரு குளம் மேலானது. நூறு குளங்களை விட ஒரு யாகம் செய்வது மேலானது. ஆனால் நூறு யாகங்களை விட ஒரு மகன் மேலானவன். நூறு மகன்களை விட உண்மை மேலானது. ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களையும், உண்மையையும் தராசில் நிறுத்திப் பார்த்தால் உண்மையே அதிக எடையுடையதாக இருக்கும். அனைத்து வேதங்களைக் கற்பதும், அனைத்து புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடுவதும் உண்மைக்குச் சமமானது. உண்மையை விடவும் மேலான உயர்வான தர்மம் பிறிதில்லை. பொய்யை விடக் கொடுமையான தீமை வேறில்லை. அரசனே! உண்மையே சிறந்த ஆன்மா. உண்மையே மிகச்சிறந்த தவம். எனவே நீ உன்னுடைய சத்தியத்திலிருந்து விலகாதே. நீயும் உண்மையும் இணைந்திருப்பதே முறை. இருந்தபோதும், நீ பொய்யோடு இணைந்தும், என் வார்த்தைகளை நம்பாமலும் இருப்பாயானால் நான் இங்கிருந்து செல்கிறேன். அதன் பிறகு நான் எப்போதும் உன்னுடைய உறவை நாட மாட்டேன். ஆனால் துஷ்யந்தா, நீ இறந்த பிறகு, என்னுடைய மகன் இந்த மூவுலகங்களையும் ஆள்வான்” என்று சொன்ன சகுந்தலை அங்கிருந்து புறப்பட ஆயத்தமானாள்.

அப்போது, தன்னுடைய மதகுருவும், அமைச்சர்களும், ஏனைய குருமார்களும் சூழ வீற்றிருந்த துஷ்யந்தனிடம் வானத்திலிருந்து அசரீரி ஒன்று பேசியது.


“ஓ துஷ்யந்தா! நீரை தக்கவைக்கும் பாத்திரம் தாய் மட்டுமே. தந்தையிடமிருந்து பிறந்த மகன் அவனுக்கு ஒரு தந்தையே. எனவே உனது மகனை ஏற்றுக்கொள். சகுந்தலையையும் புறக்கணிக்காதே. யமனின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்வதைத் தடுக்கும் ஆற்றல் வித்தை தன்னுள் அடக்கிய மகனுக்கே உண்டு. இந்தக் கருவை உருவாக்கியவன் நீயே. சகுந்தலை உண்மையே பேசினாள். மனைவி ஒரு மகனைப் பெறுவதற்கு தன்னுடலை இரண்டாக பிரித்துக்கொள்கிறாள். எனவே சகுந்தலையிடமிருந்து பிறந்த உன்னுடைய மகனை காப்பாயாக. தனது சொந்த மகனை கைவிட்டு வாழ்வதென்பது மிகப்பெரிய துரதிருஷ்டமாகும். புரூ வம்சத்து வழித்தோன்றலே! ஆகையால் உயரான்மா கொண்ட சகுந்தலை துஷ்யந்தன் மகனை சந்தோஷமாக ஏற்றுக்கொள். என்னுடைய வார்த்தைகளை ஏற்று நீ உன் மகனை ஏற்றுக்கொள்வதால் அவன் பரதன் என்று அறியப்படுவான்.”

அசரீரியின் குரலைக் கேட்ட துஷ்யந்தன் மிக்க மகிழ்வுற்றான். அவன் தனது அமைச்சர்கள் குருமார்களிடம், “அனைவரும் கடவுளின் தூதன் சொன்ன வார்த்தைகளைக் கேட்டீர்கள். இவன் என்னுடைய மகன்தான் என்பதை நான் நன்கறிவேன். ஆனால் அவளது வார்த்தைகளைக் கொண்டு மட்டுமே நான் அவனை மகனாக ஏற்றுக்கொண்டால், மக்கள் அனைவரின் மனதிலும் சந்தேகம் எழும். எனவே அவன் பரிசுத்தமானவனாக இருக்கமாட்டான்” என்ற துஷ்யந்தன் அசரீரியின் குரலால் அனைத்து சந்தேகங்களையும் நிவர்த்தி செய்தான். மிக்க மகிழ்ச்சியடைந்த அவன் தன் மகனை ஏற்றுக்கொண்டான்.

தன் மகனின் உச்சி முகர்ந்த துஷ்யந்தன் அவனை அன்போடு தழுவிக்கொண்டான். அந்தணர்கள் தங்களது வாழ்த்துக்களை அவனுக்குத் தெரிவிக்க, கவிஞர்கள் கவிதையால் அனைப் புகழ்ந்தார்கள். தன்னுடைய சொந்த மகனைத் தொடுவதால் பெறும் பேரின்பத்தை துஷ்யந்தன் அனுபவித்தான். சகுந்தலையை முறைப்படி மரியாதை செய்த துஷ்யந்தன் தர்மத்தின் படி அவளையும் ஏற்றுக்கொண்டான். அவளை அமைதிப்படுத்தும் விதமாக அளிடத்தில், “சகுந்தலையே! நான் உன்னோடு உறவு கொண்டதை இந்த மக்கள் அறியமாட்டார்கள். எனவேதான் நான் உன்னுடன் விவாதம் செய்தேன். நான் உன்னிடம் உறவு கொண்டது நீ ஒரு பெண் என்பதால்தான் என்று மக்கள் இயல்பாகவே நினைப்பார்கள். எனவே நான் ஏற்றுக்கொள்ளும் என் மகன் பரிசுத்தமானவனாக இருக்கமாட்டான். உன்னை நான் இவர்களுக்கு எவ்வாறு விளங்கவைப்பது என்று யோசித்தேன். அன்பானவளே! நீ என்னிடத்தில் கோபத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள் அனைத்தையும் நான் மன்னித்து விட்டேன். நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்” இவ்வாறு சொன்ன துஷ்யந்தன் அவளை ஆடை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கச் செய்து உணவும் தண்ணீரும் கொடுத்தான். அதன் பிறகு துஷ்யந்தன் சகுந்தலையின் மகனை தன்னுடைய வாரிசாக அறிவித்து அவனுக்கு பரதன் என்ற பெயரைச் சூட்டினான்.

அன்றிலிருந்து பரதனின் புகழ் சக்கரம் உலகம் முழுதும், பிரகாசமான இடியுடன், தெய்வீகம் பொருந்தியதாக, வெல்லமுடியாததாக சுழன்றது. உலகத்தின் அனைத்து நாடுகளின் அரசர்களையும் வென்று அவர்களை தன்னுடைய குடையின் கீழ் கொண்டுவந்தான். தர்மத்தின் பாதையில் நடந்து மேலான புகழை அடைந்தான். ஆற்றல் மிகுந்த அவன் சக்கரவர்த்தி என்று அழைக்கப்பட்டான். கடவுளர்களான இந்திரன், வாயுவைப் போன்ற எண்ணற்ற யாகங்களைச் செய்தான். தன்னுடைய யாகங்களுக்கு கண்வமுனிவரையே தலைமை குருவாக நியமித்து, அளவற்ற தானங்களைச் செய்தான். அவன் செய்த அஸ்வமேத யாகத்தில், இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு அதிகமான பசுக்களை தானமாகக் கொடுத்தான். பரத வம்சத்தின் புகழ் பரதனிடமிருந்தே வளர்ந்தோங்கியது. அவனைப் பின்பற்றியவர்கள் அனைவரும் பரத வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகவே அறியப்பட்டனர். இவ்வாறு பரத வம்சத்தில் சிறந்த ஆற்றல் மிக்க பல அரசர்கள் தோன்றினர். அவர்களின் பெயர்களைப் பட்டியலிடுவது அசாத்தியமானது. அவர்கள் அனைவரின் தலைவன் வாய்மையும் நேர்மையும் உடைய பரதனே.

Read more ...

June 12, 2017

20. சகுந்தலை

பர்ணசாலையில் நுழைந்த துஷ்யந்தன் தான் காணவிரும்பிய கண்வமுனிவர் அங்கில்லாததைக் கண்டான். எனவே அவன் உரத்த குரலில், “இங்கே யார் இருப்பது?” என்று கேட்டான். அவன் குரலைக் கேட்டதும் உள்ளேயிருந்து இளம் பெண்ணொருத்தி வெளிப்பட்டாள். இலக்குமியைப் போல அழகுடனிருந்த அவள் துறவிகளுக்குரிய காவியுடை உடுத்தியிருந்தாள். துஷ்யந்தனைக் கண்ட அந்த கருப்பு விழியழகி, அவனை வரவேற்று தக்க ஆசனம் கொடுத்து அமரச் சொன்னாள். அதன் பிறகு அவனுடைய நலத்தைப் பற்றி விசாரித்தாள். அவனை முறைப்படி உபசரித்து, தான் அவனுக்காக என்ன செய்யவேண்டும் என்று கேட்டாள். அந்தப் பெண்ணின் பண்பைக் கண்டு மகிழ்ந்த துஷ்யந்தன், களங்கமற்ற, இனிய வார்த்தைகள் பேசிய அவளிடம், “கண்வமுனிவரைக் கண்டு நான் என்னுடைய வணக்கத்தைத் தெரிவிக்க வந்தேன். அவர் எங்கு சென்றார்?” என்று கேட்டான். “என்னுடைய தந்தை பழங்கள் சேகரிக்கச் சென்றுள்ளார். சற்று நேரம் பொறுங்கள். அவர் இப்போது வந்துவிடுவார்” என்றாள் அவள்.

திகைப்பூட்டும் அழகும், வசீகரமான புன்னகையும், அழகிய இடையும் கொண்ட அந்த இளமங்கையை வியப்புடன் நோக்கினான் துஷ்யந்தன். அவளது உணர்வோடு கலந்த எளிமையும் பணிவும், அவளது அழகையும் இளமையையும் பன்மடங்கு கூட்டியது. துஷ்யந்தன் அவளிடம், “அழகிய இடையுடையவளே! நீ யார்? அழகும் பண்பும் நிறைந்திருக்கும் நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? முதல் பார்வையிலேயே நீ என்னுடைய இதயத்தை திருடிவிட்டாய். உன்னைப் பற்றிய விவரங்களை நான் அறிய விரும்புகிறேன். தயவுசெய்து சொல்” என்றான். அந்த இளம்பெண் புன்னகையுடன் தன்னுடைய இன்குரலில், “துஷ்யந்தனே! நான் தவத்திற் சிறந்த கண்வ முனிவரின் மகள் சகுந்தலை” என்றாள். அதற்கு துஷ்யந்தன், “உலகம் முழுதும் வணங்கத்தக்க கண்வமுனிவர் ஒரு பிரம்மச்சாரி என்பதை யாவரும் அறிவர். அப்படியிருக்க நீ எவ்வாறு அவருக்கு மகளாக முடியும்? என் மனதிலிருக்கும் இந்த ஐயத்தைப் போக்குவாயாக” என்று கேட்டான்.

“அரசனே! முன்பொரு சமயம் என்ன நடந்தது என்பதையும், நான் எவ்வாறு அவரது மகளானேன் என்பதையும், நான் அறிந்தது எப்படி என்பதைச் சொல்கிறேன். ஒரு சமயம் இங்கே வந்த முனிவர் ஒருவர் என்னுடைய பிறப்பு குறித்து கேள்வி கேட்டபோது கண்வமுனிவர் அவரிடம் என்ன சொன்னார் என்பதைக் கேட்டேன். அதைத் தங்களிடம் சொல்கிறேன்” என்று சகுந்தலா தான் அறிந்ததை துஷ்யந்தனிடம் சொன்னாள்.

முன்பொரு சமயம், விஸ்வாமித்திர முனிவர் கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டிருந்த காலத்தில், தனது இந்திரப் பதவிக்கு ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்று அஞ்சிய இந்திரன் தேவகன்னி மேனகையை அழைத்து அவளிடம், “தெய்வீக மங்கையரில் நீயே சிறந்தவள். நான் என்ன சொல்கிறேன் என்பதைக் கவனமாகக் கேட்டு, எனக்கு நலம் தரும் அந்தக் காரியத்தைச் செய்” என்றான். சூரியனின் பிரகாசமான ஒளியைப் போல தேஜஸ் உடையவர் தவத்தில் சிறந்த விஸ்வாமித்திர முனிவர். அவர் மேற்கொண்டிருக்கும் கடுந்தவத்தைக் கண்டு என் உள்ளம் நடுங்குகிறது. மெல்லிடை கொண்ட மேனகையே! இனி விஸ்வாமித்திரர் உனது பொறுப்பு. அற்புதமான தவத்தை மேற்கொண்ட அவரது ஆன்மா கடுந்தவத்தில் நிலைத்துவிட்டது. எனவே அவரிடம் சென்று அவரை வஞ்சித்து, அவருடை தவத்திற்கு இடையூறு ஏற்படுத்தி, எனக்கு நன்மையைச் செய். உன்னுடைய அழகு, இளமை, சிரிப்பு, மொழி, இவற்றின் இனிமையால் அவரை அவரது தவத்தைக் கைவிடும்படி செய்” என்றான்.

இந்திரன் சொல்கேட்ட மேனகா, “அந்த தவஞானி தவத்தின் ஆற்றல் மிக்கவர். மேலும் அவர் ஒரு முன்கோபி என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள். அவரது ஆற்றலும், தவவல்லமையும் தங்களையே அச்சப்பட வைக்கையில் நான் எம்மாத்திரம்? அவர் ஆற்றல் மிகுந்த வசிட்ட முனிவரையே, அவரது மகனை அவன் ஆயுட்காலத்திற்கு முன்பே அகால மரணம் அடையச்செய்து, துன்பத்தில் ஆழ்த்தியவர். அவர் ஒரு ஷத்திரியராக இருந்தபோதும் தன்னுடைய தவ வல்லமையால் அந்தணரானவர். அவர் தன்னுடைய தவத்தை தடங்களின்றி செய்யும் பொருட்டு, யாரும் எளிதில் கடக்க முடியாத ஆறு ஒன்றை உருவாக்கியவர். அந்தப் புனித நதி இன்றும் கௌசிகி என்ற பெயரால் அனைவராலும் அறியப்படுகிறது.

இப்படிப் பட்டவர் முன்பு செல்ல நான் அஞ்சுகிறேன். நான் அவருடைய கோபத்தால் அழியாதிருப்பது எப்படி என்று சொல்லுங்கள். தன்னுடைய ஆற்றலால் உலகத்தை அழிக்கக்கூடியவர் அவர். தனது ஒரு உதையால் இந்த உலகத்தை பூகம்பத்தால் நடுங்கச் செய்பவர் அவர். மேரு மலையை தூக்கி சுழற்றக் கூடிய ஆற்றல் வாய்ந்தவர் அவர். என்னைப் போன்ற ஒரு பெண் அத்தகைய சக்தி கொண்டவரை, ஐம்புலன்களை அடக்கியவரை எவ்வாறு தொடமுடியும்? அவரது வாய் தீ ஜூவாலைக்கு நிகரானது. சூரிய சந்திரர்களே அவருடை கருவிழிகள். அவரது நாக்கே யமன். அவரைக் கண்டு அனைவருமே அஞ்சுகிறார்கள். என்னைப் போன்ற ஒரு அப்பாவி எவ்வாறு அச்சமற்று இருக்க முடியும்? இருந்தபோதும் தங்களது கட்டளையை ஏற்று அங்கு செல்கிறேன். உங்களது பாதுகாப்பின் பேரில், உங்கள் விருப்பத்தை நிறவேற்ற வழி ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கிறேன். நான் அவர் முன்னே நிற்கையில் வாயுதேவனை எனது ஆடைகளை களையச்சொல்லுங்கள். தங்கள் உத்தரவின்படி மன்மதனும் எனக்கு உதவ அங்கு வரட்டும். நான் அவரை உணர்ச்சிவயப் படும்படி செய்யும்போது, இனிய நறுமணம் மிக்க தென்றல் காற்று வீசட்டும்” என்று சொன்ன மேனகை, விஸ்வாமித்திரர் இருக்குமிடம் சென்றாள்.

வாயுவை அழைத்த இந்திரன், அவனை மேனகையுடன் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டான். அழகிய இடை உடைய மேனகை விஸ்வாமித்திரர் இருக்குமிடம் சென்று அவர் குடிலுக்குள் நுழைந்தாள். தன்னுடைய அனைத்துப் பாவங்களையும் தவத்தில் எரித்த பிறகும், அவர் தொடர்ந்து தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார். அவருக்கு மரியாதை செலுத்திய பிறகு அவள் அவர் முன்னிலையில் விளையாடினாள். அப்போது வாயு அவளது ஆடைகளைக் களைந்து, நிலவைப் போன்ற அவளது வெண்ணிற தேகத்தை வெட்ட வெளிச்சமாக்கினான். அப்போது அழகிய மேனகை, உடையைக் கைப்பற்றும் பாவனையில் தரையில் விழுந்தாள். அவள் உடையைப் பிடிக்க முயலுகையில், முனிவர்களில் சிறந்தவரான விஸ்வாமித்திரர், அவளது பளிங்கு போன்ற மேனியை ஆடையின்றி பார்த்தார். அவளது அழகைக் கண்டு காமுற்று தன் நிலை மறந்த அவர், அவளுடன் கூட விரும்பினார். அவர் அவளை அழைக்க, அவளும் அவரது அழைப்பை ஏற்றுக் கொண்டாள்.

அவர்கள் இருவரும் தாங்கள் விரும்பிய வண்ணம் வெகுகாலம் சல்லாபத்தில் திளைத்தனர். அவர்களுக்கு அது ஒரு நாள் என்றே தோன்றியது. அவர் மூலமாகவே மேனகைக்கு சகுந்தலை பிறந்தாள். மாலினி நதிக்கரையில் மேனாக சகுந்தலையை பெற்றெடுத்தாள். அதன் பிறகு தனது கடமை முடிந்த மேனகை குழந்தையை அங்கேயே விட்டுவிட்டு இந்திரனிடம் சென்றாள்.

அந்தக் குழந்தை அங்கேயே கிடக்க, சிங்கங்களும் புலிகளும் அங்கே வந்தன. அதைக் கண்ட பறவை இனங்கள் அனைத்தும் அந்தக் குழந்தையைச் சுற்றி பாதுகாத்தன. நீராடுவதற்காகச் சென்ற நான் அவளை எடுத்து வந்து என்னுடைய மகளாக வளர்த்தேன். புனித நூல்படி மூன்று வகையான தந்தையர்கள் இருக்கிறார்கள். உடல் கொடுத்தவர்கள், பாதுகாத்தவர்கள் மற்றும் உணவு கொடுத்தவர்கள் என்ற மூன்று வகையினர். தனிமையில் பறவைகள் சூழ காட்டில் இருந்ததால் அவளுக்கு சகுந்தலை என்று பெயரிட்டேன். இவ்வாறே சகுந்தலை எனது மகளானாள். களங்கமற்ற அவளும் என்னையே அவளுடையய தந்தையாகக் கருதுகிறாள்.

இவ்வாறாகவே அந்த முனிவரிடம் என்னுடைய பிறப்பைப் பற்றி கூறினார். நானாகவே அவற்றை அறியவில்லை. நான் என்ன கேட்டேனோ அதைத் தங்களிடம் சொல்லிவிட்டேன்” என்று சகுந்தலை துஷ்யந்தனிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.

“இளவரசியே! நீ நன்றாக பேசினாய். நீ என்னுடைய மனைவியாக வேண்டும். நான் உனக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்பதைச் சொல். அழகானவளே! இன்று நான் உனக்கு, தங்க மாலை, ஆடைகள், தங்க காதணிகள், மின்னும் வைரங்கள், பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து ஆபரணங்கள், தங்க நாணயங்கள் இவை அனைத்தையும் உனக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கிறேன். இன்றிலிருந்து என்னுடைய முழு ராஜ்யமும் உன்னுடையது. என்னுடைய மனைவியாகு! அழகிய தொடைகளை உடையவளே! காந்தர்வ முறைப்படி என்னை மணந்துகொள். மணமுடிப்பதில் காந்தர்வ மணமே சிறந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது” என்றான் துஷ்யந்தன்.

“அரசனே! என்னுடைய தந்தை உணவிற்காக பழங்களைச் சேகரிக்கச் சென்றிருக்கிறார். அவர் வரும்வரை காத்திருக்கலாம். அவர் வந்ததும் என்னை உனக்குத் தருவார்” என்றாள் சகுந்தலை.

அவள் தயக்கத்தைக் கண்ட துஷ்யந்தன், “களங்கமற்றவளே! என்னை நீயே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நான் உனக்காகவே இங்கே நிற்கிறேன். என்னுடைய இதயம் உன்னிலேயே லயித்திருக்கிறது. ஒருவனுக்கு அவனைவிடச் சிறந்த நண்பன் இருக்க முடியாது. ஒருவன் அவனுடைய சுயத்தையே சார்ந்திருக்க வேண்டும். ஆகவே எது தர்மம் என்பதை அறிந்து உன்னை நீயே பிறருக்குக் கொடுக்கலாம். பிரம்ம, தெய்வ, அர்ஷ, பிரஜாபத்ய, அசுர, காந்தர்வ, ராட்சத, பைசாச என்ற எட்டு வகையான மணங்களை தர்மம் அனுமதிக்கிறது. சுயம்புவாகத் தோன்றிய பிரம்மனின் வழித்தோன்றலான மனு, இவற்றின் தர்மங்களை முறைப்படி விவரித்துள்ளார். அந்த தர்மத்தின்படி முதல் நான்கும் அந்தணர்களுக்கும், முதல் ஆறும் சத்தியர்களுக்கும் உரியதாகும். வைசியர்களுக்கும் சூத்திரர்களுக்கும் அசுர முறை உரியது. அரசர்களுக்கு ராட்சத முறையும் அனுமதிக்கப் படுகிறது. இறுதியான ஐந்தில் மூன்று அவர்களுக்கு ஏற்புடையது ஆனால் மற்ற இரண்டும் ஏற்புடையதன்று. பைசாச, அசுர முறைகள் அவர்களுக்குரியது அல்ல. தர்மத்தில் சொல்லப்பட்ட இந்த முறைகளை எவரும் கடைபிடிக்கலாம். காந்தர்வ, ராட்சத முறைகள் ஷத்திரியர்களுக்கு உரியவை என்பதால் நீ அஞ்சத் தேவையில்லை. இவற்றில் ஒன்று அல்லது இரண்டுமே நமக்கு ஏற்றது என்பதில் நீ சந்தேகம் கொள்ளத்தேவையில்லை. நான் உன் மீது மிகவும் விருப்பம் கொண்டுள்ளேன். நீயும் அவ்வாறே என நம்புகிறேன். காந்தர்வ முறைப்படி தாரளமாக நீ என்னுடைய மனைவியாகலாம்” என்று எடுத்துரைத்தான்.

“புரூ வம்சத்தவரே! இந்த வழி தர்மத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது எனில் நான் உன் மனைவியாக சம்மதிக்கிறேன். நான் என்னை உன்னிடம் கொடுக்கும் முன், எனக்கு சில நிபந்தனைகள் இருக்கின்றன. நமக்கிடையான இந்த ரகசிய ஒப்பந்தத்திற்கு நீ ஓப்புக்கொள்ள வேண்டும். ஓ துஷ்யந்தா! எனக்குப் பிறக்கும் என்னுடைய மகனே உனக்குப் பிறகு அரசாள வேண்டும் என நீ உண்மையாக சத்தியம் செய்ய வேண்டும். இதை ஒப்புக்கொள்வதாக இருந்தால் நீ என்னோடு கூடலாம்” என்றாள் சகுந்தலை.

அதைக்கேட்ட துஷ்யந்தன் சற்றும் யோசிக்காமல், “அழகிய சிரிப்புடையவளே! அது அப்படியே ஆகட்டும். நான் உன்னையும் எனது தலைநகரத்துக்கு கூட்டிச் செல்கிறேன். நீ என்ன விரும்பினாயோ அதை உண்மையாகச் செய்வேன் என்பது சத்தியம்” என்று சொல்லி அவள் கரம் பிடித்தான். களங்கமில்லாத நடையோடு முறையான சடங்குகளோடு அவள் அவனை ஏற்றாள்.

அதன் பிறகு அங்கிருந்து கிளம்பிய துஷ்யந்தன் திரும்பவும் அவளிடம், “நான்கு வகையான படைகளை உனது பாதுகாப்பிற்கு அனுப்பி வைக்கிறேன். அவற்றின் ஆரவாரத்தோடு உன்னை எனது அரண்மனைக்கு எடுத்துச் செல்கிறேன்” என்று உறுதியளித்து அகன்றான். அவ்வாறு சென்ற அவன் கண்வ முனிவரை நினைத்து சஞ்சலமடைந்தான். “அவர் இவற்றை அறியும்போது, தன்னுடைய தவத்தின் ஆற்றலால் என்ன செய்வார்? என யோசித்தவனாக தன்னுடைய தலைநகரை அடைந்தான்.

துஷ்யந்தன் சென்ற சிறிது நேரத்தில் கண்வ முனிவர் பர்ணசாலைக்குத் திரும்பினார். ஆனால் சகுந்தலை தனது தந்தையைச் சந்திப்பதற்கு மிகுந்த வெட்கம் கொண்டிருந்தாள். இருந்தும் தன்னுடைய ஞானதிருஷ்டியால் நடந்ததை அறிந்த அவர் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன், “அதிர்ஷடம் உடையவளே! என்னுடைய அனுமதியின்றி நீ இன்று ரகசியமாக செய்த காரியம் தர்மத்திற்கு எதிரானதல்ல. விருப்பமுடைய ஆணும் பெண்ணும் எவ்வித மந்திரங்களும் இல்லாமல் காந்தர்வ முறைப்படி மணம்புரிவது ஷத்திரியர்களுக்கு மிகவும் ஏற்றதே. நீ மணாளனாகத் தேர்ந்த துஷ்யந்தன் மனிதர்களில் சிறந்தவன். உயரான்மா கொண்ட அவன் தர்மங்களை அனுசரிப்பவன். நீ ஈன்றெடுக்கும் மைந்தன் சிறந்த குணங்களோடும் வீரத்தோடும் இந்த உலகம் புகழத்தக்க வகையில் இருப்பான். கடல் கடந்த தேசங்களையும் அவன் தன்னுடைய ராஜ்யத்தோடு இணைப்பான். எதிரிகள் அவன் முன் நிற்க முடியாது தோற்றோடுவார்கள்” என்றார்.

அதன் பிறகு அவரெதிரே வந்த சகுந்தலை அவரது பாதங்களைக் கழுவினாள். “நான் துஷ்யந்தனை எனது கணவனாக வரித்துக்கொண்டேன். தாங்கள் நல்லாசி கூறுங்கள்” என்றாள். “நான் உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறேன். நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள்” என்றார் கண்வ முனிவர். துஷ்யந்தனின் நலம் விரும்பிய சகுந்தலை, புரூ வம்சத்தினர் நீதிவழுவாமல், எப்போதும் அரியணை விட்டு இறங்காதவர்களாக இருக்கவேண்டும்” என்று கேட்டாள்.
Read more ...

June 11, 2017

19. துஷ்யந்தன்

பௌரவ வம்சத்தை நிறுவியவன் ஆற்றல் மிகுந்த துஷ்யந்தன் என்ற அரசனாவான். நாற்புறமும் கடலால் சூழப்பட்ட இந்த பூமியை அவனே பாதுகாத்தான். நான்கில் ஒரு பகுதி பூமியும், கடல் நடுவேயிருந்த பல பகுதிகளும் அவனது ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தது. எதிரிகளை நடுங்கச் செய்யும் அவனே, கடலுக்கு அப்பால் வைரங்கள் நிறைந்த, நான்கு வர்ணத்தவர்களும் வாழ்ந்த, மிலேச்சர்களின் (ஆரியர்கள் அல்லாதவர்கள்) அனைத்து நாடுகளுக்கும் கடவுளெனத் திகழ்ந்தான். அவனுடைய ஆட்சியில் கலப்புச் சாதியினரோ, துர்க்குணம் கொண்டவர்களோ யாரும் இல்லை. யாரும் நிலத்தை உழவு செய்வதற்கும், சுரங்கம் தோண்டுவற்கும் தேவையில்லாதிருந்தது. ஒவ்வொருவரும் தர்மத்தை அனுசரித்தவர்களாக, நீதி வழுவாமல் வாழ்ந்தார்கள். அவன் அரசனாக இருந்தபோது கள்ளர்கள் பயம், பஞ்சம் குறித்த அச்சம், பிணிகளைப் பற்றிய கலக்கம் ஆகிய எதுவும் அறவே இல்லாமலிருந்தது. நான்கு வர்ணத்தவர்களும் பலனைப் பற்றிக் கவலையின்றி தங்களுக்கான கடமைகளை முறைப்படி செய்து வந்தனர். அவனைச் சார்ந்தவர்கள் அனைவரும் எங்கிருந்தும் எந்த அச்சமும் இன்றி வாழ்ந்தனர். வருண தேவன் சரியான காலத்தில் தவறாது மழையைப் பொழியச் செய்தமையால் பயிர்கள் வாடாமல் செழித்திருந்தன. பூமி அளவற்றச் செல்வச் செழிப்பு மிக்கதாய் விளங்கிற்று.

இளமை நிரம்பிய அவனது வீரம் அபரிமிதமானதாய் இருந்தது. அவனது உடல் இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தை எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தது. மந்தரா மலையை அதன் காடுகளோடு, தனது தோள்களில் தாங்கிப் பிடிக்கும் வல்லமை கொண்டிருந்தான். யானையேற்றம், குதிரையேற்றம், வில்வித்தை அனைத்திலும் நிகரற்றவனாக விளங்கினான். ஆற்றலில் விஷ்ணுவைப் போலவும், பிரகாசத்தில் சூரியனைப் போலவும் ஜொலித்தான். அவன் கடலைப் போன்ற சாந்தமும் பூமியைப் போன்ற பொறுமையும் கொண்டிருந்தான். நாட்டு மக்கள் அனைவராலும் மிகவும் நேசிக்கப்பட்டவனாக அவனிருந்தான்.

ஒரு நாள், நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகள் யானைகள் மற்றும் வீரர்கள் கொண்ட பெரும் படையுடன் அடர்ந்த கானகத்திற்கு வேட்டைக்குப் புறப்பட்டான். நூற்றுக் கணக்கான வீரர்கள், பலவிதமான ஆயுதங்களுடன் அவனைச் சூழ, முன்னேறிச் சென்றான். அவன் முன்னேறும் போது வீரர்கள் சிங்கத்தைப் போன்று கர்ஜித்தனர். சங்குகளும், பேரிகைகளும் முழங்கின. ரதங்களின் சகட ஒலி இடியாய் ஒலித்தது. யானைகள் பிளிறின. குதிரைகள் கனைத்தன. வீரர்களின் கரவொலி காதைச் செவிடாக்கும்படி ஒலித்தது. அழகிய மங்கையர் பலர் தங்கள் வீட்டு மாடத்திலிருந்து புகழ்மிக்க அரசனைக் கூர்ந்து நோக்கினர். அவர்கள் தங்கள் அரசன் எதிரிகளை அழிப்பதில் இந்திரனுக்கு நிகரானவன் என்பதை அறிந்திருந்தனர். போரில் பேராற்றல் கொண்ட அவனை மானிடர்களில் புலி எனக் கண்டனர் அந்த மங்கையர். அவனது ஆற்றல் மிக்க கரம் எந்த எதிரியையும் விட்டுவைக்காது என்பதை அவர்கள் நன்கறிவர். எனவே அவன் மீது அன்புகொண்ட அவர்கள் மாடத்திலிருந்தபடி மன்னன் மீது பூமாரி பொழிந்தனர். அவன் சென்ற வழியெங்கும் அங்கிருந்த அந்தணர்கள் அவனுக்குத் தக்க மரியாதை செய்து உபசரித்தனர்.

இவ்வாறு வழியனுப்பப்பட்ட துஷ்யந்தன் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் வேட்டைக்குச் சென்றான். குடிமக்களும், அந்நகர வாசிகளும் வெகுதூரத்திற்கு அரசனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றனர். அரசன் உத்தரவிட்டே பிறகே அவர்கள் பின்தொடராது நின்றனர். அதன் பிறகு அவனுடைய ரதம் பூமியையும் வானத்தையும் நிறையச் செய்தபடி ஒலியெடுத்து கருடனைப் போலப் பறந்தது. வெகுதூரம் சென்ற பிறகு அவன் இந்திரனின் நந்தவனத்தை போன்றதொரு அழகான கானகத்தைக் கண்டான். வில்வம், எருக்கு, கருங்காலி, விளா மற்றும் வேள்வேல மரங்கள் அந்தக் காடு முழுதும் நிரம்பியிருந்தன. எண்ணற்ற மலைச் சிகரங்களும், பள்ளத்தாக்குகளும் நிரம்பிய அந்தக் காட்டில் கற்பாறைகள் எங்கும் பரவியிருந்தன. தண்ணீரும் மனித உயிர்களும் இருப்பதற்கான அடையாளமே அங்கில்லை. அந்த பயங்கரமான காட்டில் மான்களும் பிற விலங்குகளும் மிகுந்திருந்தன. தனது வீரர்களின் உதவியுடன் துஷ்யந்தன் பலவகையான மான்களை வேட்டையாடினான். தனது அம்பின் இலக்கு எட்டும் தொலைவிலிருந்த பல புலிகளை அவன் கொன்றான். அவைகளில் பல துஷ்யந்தனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டன. பலவற்றை அவன் தனது வாளால் வெட்டி வீழ்த்தினான். ஈட்டி எறிவதில் வல்லமை கொண்ட அவன் புலிகளில் பலவற்றை குறி தவறாமல் கொன்றான். கதாயுதம் சுற்றுவதில் எல்லையற்ற பலம் கொண்ட அவன் அவற்றால் பல விலங்குளை சுழற்றியடித்தான். பல்வேறு ஆயுதங்களைக் கையாண்டு காட்டை வலம்வந்த அவன் கொடிய மிருகங்களைக் கொன்று குவித்தான். அந்த சிறந்த கானகம், ஆற்றலின் மிக்க அவனாலும் அவனது வீரர்களாலம் அதகளமாகியது. பல விலங்குகள் அங்கிருந்து ஓட்டம்பிடித்தன. தங்கள் தலைவனை இழந்த மான்கள் அச்சத்தில் ஓலமிட்டபடி நாலா திசைகளிலும் சிதறி ஓடின. கானகத்தின் ஆற்றின் கரைகள் வறண்டிருந்ததால், தங்கள் தாகத்தை தணிக்க வழியின்றி, பெருமூச்சு விட்டு மூச்சிரைத்தபடி, ஓடிய மான்கள் பசி தாகத்தால் களைப்படைந்து மயக்கமுற்று விழுந்தன.

வீரர்களில் பலர் புலியைப் போல அந்த மான்களை பச்சையாகச் சாப்பிட்டனர். வேறுசிலர், நெருப்பை பற்றவைத்து, அவற்றை வாட்டி, துண்டுகளாக வெட்டி சாப்பிட்டனர். பல யானைகள் காயமடைந்த காரணத்தால் பித்துப் பிடித்தவையாயின. துதிக்கையை உயர்த்தி பிளிறிய அவை, ஆக்ரோஷமாக நிலத்தை அறைந்தபடி ரத்தம் பெருக, அச்சத்தில் மலமும் மூத்திரமும் கழித்தன. அவற்றின் காலடியில் மிதிபட்டு பல வீரர்கள் செத்துமடிந்தனர். தன்னுடைய மேகம் போன்ற ஆற்றலாலும் மழையைப் போன்ற அம்பினாலும், கொடிய காட்டை புகலிடமாக உடைய விலங்குகளின் தாக்குதலை, வெறிபிடித்த எருமையாக முறியடித்தான் துஷ்யந்தன்.

ஆயிரக்கணக்கான விலங்குகளை கொன்றழிந்த துஷ்யந்தனும் அவனது வீரர்களும் மேலும் மற்றொரு காட்டில், மான்களை வேட்டையாட, நுழைந்தனர். அவன் அளவற்ற ஆற்றல் மிக்கவனாக இருந்தபோதும் பசியும் தாகமும் அவனை வாட்டின. அடர்ந்த கானகத்தினுள்ளே புகுந்து, பரந்த தரிசு நிலப்பகுதி வரும்வரையிலும் சென்றான். அதையும் கடந்த அவன் கண்களுக்கு இனிமையானதும், இதயத்திற்கு இதம் தருவதுமான, மரங்களினால் அமைக்கப்பட்ட சாதுக்களின் ஓய்வு இல்லங்கள் அமைந்த வனத்தை அடைந்தான். அதையும் கடந்த அவன், குளிர்ந்த காற்று வீசும் மற்றொரு வனம் ஒன்றில் நுழைந்தான். அந்த வனத்திலிருந்த மரங்கள் அனைத்தும் மலர்களால் நிரம்பியிருக்க, அதன் தரைப்பகுதி முழுவதிலும் மிருதுவான புற்கள் படர்ந்திருந்தன. அந்த வனம் பாடும் பறவைகளின் இன்னிசையை எதிரொலித்தது. எங்கு நோக்கினும் வளர்ந்திருந்த, பல்வேறு கிளைகளைக் கொண்ட பெரிய மரங்கள், இதமான நிழலைக் கொடுத்தன. செடிகளைச் சுற்றி ரீங்காரமிட்ட வண்டுகளின் ஓசை, அந்த இடத்தில் அற்புதமான அழகிருப்பதை பறைசாற்றியது. மலர்களின்றியும் கனிகளின்றியும் எந்தவொரு மரமும் அங்கிருக்கவில்லை. பறவைகளின் எதிரொலிக்கும் இன்னிசையும், அனைத்து பருவங்களிலும் மலரும் நறுமணம் மிக்க மலர்களும், நிழல் தரும் இனிய மரங்களும், பசுமையான புல் தரையும், அந்த வனத்தை சொர்க்கலோகமாக சிருஷ்டித்தது. சிறந்த வில்லாளியான துஷ்யந்தன் அந்த வனத்திற்குள் பிரவேசித்தான். வண்ண மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மரங்கள், காற்றில் அசைந்தாடி, அழகிய மலர்களைத் தொடர்ந்து உதிர்த்தன. பறவைகளின் இனி கானம் விண்ணை முட்டுமளவுக்கு எழுந்தது.

இவ்வாறான அந்த அற்புதமானதும் அழகானதுமான வனத்தைக் கண்டு பேருவகை கொண்டான் துஷ்யந்தன். மரங்களின் நீண்ட கொடிகள் மலர்களோடு ஒன்றை ஒன்று பின்னிப்பிணைந்திருக்க, இந்திரன் கழுத்திலிருக்கும் ஆரம் அணிந்தது போல, அந்த வனம் பிரகாசித்தது. மனதிற்குகந்த, குளிர்ந்த, நறுமணம் மிக்க தென்றல், மலர்களின் நறுமணத்தை சுமந்து சென்று அந்த வனம் முழுவதும் பரப்பிவாறு மரங்களோடு விளையாடியது. இவற்றையெல்லாம் துஷ்யந்தன் கூர்ந்து கவனித்தான். அந்த வனம் நதியின் முக்கோணத்தில் கொடிக்கம்பம் போல அமைந்திருந்தது. பறவைகளின் இருப்பிடமான அந்தக் கானகத்தில் ஓர் அழகான பர்ணசாலை ஒன்றை துஷ்யந்தன் கண்டான்.

யதி, வாலகியர்கள், மற்றும் ஏனைய பல சாதுக்கள் அங்கிருந்தனர். பல இடங்களில் யாகவேள்வி நிறுவப்பட்டு, அவைகளைச் சுற்றியும் மலர்களாலான பாதை விரிப்புகள் நிலத்தில் விரிக்கப்பட்டிருந்தன. புனிதமான மாலினி ஆறு அந்த பர்ணசாலை அருகே ஓடி, ஓர்அழகிய பெரிய குளத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதில் துள்ளித்திரிந்த பல நீர்வாழ் உயிரினங்கள் அந்தப் பர்ணசாலைக்கு மேலும் அழகூட்டியது. அங்கே பல கொடிய விலங்குகளும் மான்களும் ஒன்றாக உலவியதைக் கண்டு துஷ்யந்தன் அதிசயித்தான்.

யாரும் தடுத்து நிறுத்த முடியாத துஷ்யந்தனின் ரதம், மந்திரங்கள் ஒலிக்கும் அந்த ஆசிரமம் இருந்த இடத்திற்குள் பிரவேசித்தது. மாலினி ஆற்றின் புனித நீர், அங்கிருக்கும் அனைத்துயிர்களுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பதை மன்னன் கவனித்தான். சக்கரவாகப் பறவைகள் அந்த ஆற்றின் கரையோரமாகப் பறந்துகொண்டிருந்தன. கின்னர்கள் சிலரும், குரங்குகளும், கரடிகளும் அங்கே கூடி வசித்தன. புனித மந்திரங்களின் ஒசை அந்த ஆற்றின் மணற்கரையில் எதிரொலித்தது. யானைகள், புலிகள், நாகங்கள் பலவற்றையும் கூட அங்கே காணமுடிந்தது. அந்தப் புனிதமான பர்ணசாலையை மாலினி ஆறு தன்னுடைய கரையாலும் தண்ணீராலும் அலங்கரித்திருப்பதைக் கண்ட அரசன் அங்கே செல்ல விரும்பினான். கங்கையின் நீரலைகள் விரும்பிய நர நாராயணரின் இருப்பிடம் போலவே, அந்த இடம், பித்தாகி தோகைவிரித்தாடும் மயில்களின் ஒசையை எதிரொலித்தது.

கந்தர்வன் சித்தரரதனின் நந்தவனத்தை ஒத்திருந்த அந்த சிறந்த வனத்தில் நுழைந்தான் துஷ்யந்தன். தவத்தில் சிறந்தவரும், அனைத்து தகுதிகளாலும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவரும், கசியபரின் வழித்தோன்றலுமான கண்வ முனிவரைக் காண விரும்பினான். அந்த வனத்தின் நுழைவு வாயிலில் தனது ரதத்தையும், வீரர்களையும் நிறுத்திய துஷ்யந்தன், “நான் கசியபரின் வழித்தோன்றலான கண்வ முனிவரைக் காணச் செல்கிறேன். நான் வரும்வரை இங்கேயே காத்திருக்கவும்” என்று சொல்லி, மந்திரியோடும், மதகுருவோடும் வனத்திற்குள் பிரவேசித்தான். இந்திரனின் நந்தவனம் போலிருந்த அதில் நுழைந்ததும் அளவற்ற ஆனந்தமடைந்த துஷ்யந்தன் தன்னுடைய பசி தாகத்தை மறந்தான். தான் ஒரு மன்னன் என்ற எண்ணத்தை விட்டொழித்தான். தவத்தின் அழிவற்ற ஆற்றலைப் பெற்ற முனிவரைக் காண விழைந்தான். அந்த பர்ணசாலை ரீங்கரிக்கும் வண்டுகளும், பாடும் பறவைகளும் கொண்ட பிரம்மனின் உலகம் போலிருப்பதைக் கண்டான்.

அங்கே ஓரிடத்தில், சிறந்த அந்தணர்களால் தெளிவான உச்சரிப்பில் முறைப்படி ஓதப்பட்ட ரிக்வேத மந்திரங்களின் ஒலியை துஷ்யந்தன் கேட்டான். மற்றொரு இடத்தில், பலவகையான யாகவேள்வியின் சடங்குகளை நன்கறிந்த பலர் வீற்றிருப்பதைக் கண்டான். கடுமையான நோன்புகளை அனுசரிக்கும் பல தவத்திற் சிறந்தவர்களால் அந்த பர்ணசாலை அணிசெய்யப் பட்டிருந்தது. பிறிதோரிடத்தில், அதர்வனவேதம் கற்ற பல முனிவர்கள், சம்ஹிதையிலிருந்து மந்திரங்களை முறைப்படி ஓதிக்கொண்டிருந்தனர். அங்கிருந்த அனைத்து அந்தணர்களும் முறைப்படியான உச்சரிப்பையும் யாப்பு இலக்கணத்தையும் நன்கு அறிந்திருந்ததால், அவர்களால் ஓதப்பட்ட வேதமந்திரங்களின் ஒலியால் அந்த பர்ணசாலை ஏதோ பிரம்மனின் உலகம் போல விளங்கிற்று. தர்க்கசாஸ்திரம், சுயஉணர்தல், விடுதலைக்கான மார்க்கம் இவற்றை அறிந்த வேதியர்கள் பலரும் அங்கிருந்தனர். பிரத்யேகமான சடங்குகளில் நிபுணத்துவம் வாய்ந்த மேலும் பலரும் இருந்தனர். சொற்களின் மகத்துவத்தை நன்கறிந்த, தேவைக்கதிகமான விவாத்தை முறியடிக்கும் தத்துவவாதிகள் பலரும் கூடியிருந்தனர். மந்திரங்கள் ஓதும் ஒலியும், பாசுரங்களின் ஒலியும் எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தன. எதிரிகளை முறியடிக்கும் வல்லமை கொண்ட துஷ்யந்தன் அவை அனைத்தையும் கண்ணுற்று மகிழ்வடைந்தான்.

அழகான, வண்ண மயமான, பல்வேறு இருக்கைகள் மிகக் கவனமாக அமைக்கப் பட்டிருந்ததைக் கண்ட துஷ்யந்தன் பெருவியப்படைந்தான். அங்கிருந்த அந்தணர்கள் அனைவரும் கடைபிடித்த சடங்குகளும், அவர்கள் கடவுளர்களை வழிபட்ட முறையையும் கண்ட துஷ்யந்தன் தான் பிரம்மலோகத்தில் இருப்பதாகவே உணர்ந்தான். அவற்றையெல்லாம் காணக்காண அவன் உள்ளத்தில் கசியபரின் வழித்தோன்றலைக் காணப்போகும் ஆவல் மிகுந்தவனாக அந்தப் பர்ணசாலையில் காலெடுத்து வைத்தான் துஷ்யந்தன்.

Read more ...

June 8, 2017

18. சத்தியவதியும் வியாசரும் பிறந்தது

முன்னொரு காலத்தில் இந்த பூமியை உபரிசரன் என்ற அரசன் ஒருவன் நீதிவழுவாமல் ஆண்டுவந்தான். அவன் வேட்டையாடுவதில் மிகுந்த விரும்பம் கொண்டிருந்தான். புரூ வம்சத்தைச் சேர்ந்த அவன் வசு என்றும் அழைக்கப்பட்டான். இந்திரனின் வழிகாட்டுதல்படி அவன் அழகானதும் அற்புதமானதுமான சேதி நாட்டை வென்றான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு உபரிசரன் ஆயுதங்களை கைவிட்டு, ஆசிரமம் அமைத்து அதில் தவம் செய்து வாழ்ந்து வந்தான்.

ஒரு நாள் இந்திரன் உபரிசரன் தேவர்களின் அரசனாகும் பொருட்டு தவம் செய்கிறான் என்று கருதி அவனைத் தடுப்பதற்காக அங்கே வந்தான். இந்திரன் அவனிடம், “உலகத்தை ஆள்பவனே! நீதி வழுவாமல் ஆட்சி செய்வதில் நீ உறுதியாக இருக்கவேண்டும். ஏனெனில் நீதி வழுவாமையே இந்த உலகத்தை தாங்கிப் பிடிக்கிறது. எனவே கவனத்துடனும் கட்டுப்பாடுடனும் நேர்மையை கடைபிடிக்க வேண்டும். நீ நேர்மையைக் கடைபிடித்தால், பல அழியாத புனித உலகங்களை நீ காண்பாய். நான் வானத்திலும் நீ பூமியிலும் இருந்தபோதும், நீ எனக்கு உற்ற நண்பன். விலங்குகளும், மலர்களும், செல்வங்களும், உணவு தானியங்களும் நிலைத்திருக்கும் தாயின் மடி போன்ற இந்த பூமியில் வாழ்வாயாக. அனுபவிப்பதற்கான மகிழ்ச்சியான தட்பவெப்ப நிலை நிலவும், அனைத்து வளங்களையும் உடைய இந்த பூமி சொர்க்கத்தைப் போல பாதுகாப்பானது. சேதி அரசனே! செல்வங்களும், மதிப்புமிக்க கற்களும், கனிம வளங்களும் நிறைந்த இந்த பூமி எதனோடும் ஒப்பிட முடியாதது. இதன் குடிமக்கள் அனைவரும் தயாள குணம் உடையவராக, மனநிறைவோடு நீதிவழுவா நெறிமுறையில் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் விளையாட்டிற்குக் கூட பொய் சொல்வதில்லை. தங்களது தந்தையிடமிருந்து மகன்கள் ஒருபோதும் சொத்துக்களை பிரிக்காமல், பெரியோர்களின் நலனையே கருத்தில் கொள்கிறார்கள். மெலிந்த மாடுகள் உழுவதற்கோ அல்லது வண்டிகளை இழுக்கவோ பயன்படுத்துவதில்லை. சேதியில் நான்கு வர்ணத்தவர்களும் தங்களுக்குரிய கடமைகளை குறைவு படாமல் செய்கிறார்கள். மூவுலகங்களிலும் நடப்பதனைத்தும் உனக்குத் தெரியும். தேவர்கள் மட்டுமே வைத்திருக்கும் படிகத்தாலான, சிறந்த அற்புதமான பறக்கும் ரதம் ஒன்றைத் தருகிறேன். அதன் மூலம் நீ வானத்தில் பறந்து திரியலாம். பூமியில் இருக்கும் மனிதர்களில் பரு உடலைக் கொண்டிருந்த போதும் நீ ஒருவன் மட்டுமே, தேவர்களைப் போல இந்த ரதத்தில் பறந்து செல்லலாம். மேலும் நான் வைஜயந்தி என்ற வாடாத தாமரை மலர் மாலையைத் தருகிறேன். நீ அதை அணிந்திருக்கும் போது போரில் எந்த ஆயுதமும் உன்னைக் காயப்படுத்தாது. இந்த இணையற்ற, மேலான, சிறந்த, இந்திர மாலை இனி உனக்குத் தனி அடையளமாக ஆகட்டும்” என்றான்.

இவ்வாறு சொல்லிய இந்திரன், அமைதியையும் நன்மையையும் நிலைநாட்ட, மூங்கிலால் ஆன கோல் ஒன்றையும் உபரிசரனுக்கு கொடுத்துவிட்டுச் சென்றான். அதற்கு ஒரு வருடம் கழிந்த பிறகு, உபரிசரன் அந்தக் கோலை நிலத்தில் நட்டு இந்திரனை வணங்கி வந்தான். அந்த நாளிலிருந்து அனைத்து அரசர்களும் அதனைப் பின்பற்றி அவ்வாறே செய்தனர். அதை மலர்களும், நறுமணத் திரவியங்களும், ஆபரணங்களும் கொண்டு அலங்கரித்து முறைப்படி சடங்குகள் செய்து இந்திர விழாவாக வழிபட்டனர். இவ்வாறு தன்னை வழிபடுவது கண்டு மிக்க மகிழ்ச்சியுற்று இந்திரன், “சேதிநாட்டு மக்களும் மன்னனும் எனக்கு விழா எடுத்து வழிபடுவதால் அவர்கள் நாடு பெரும் புகழையும் வெற்றிகளையும் அடையும், அவர்களின் நகரம் மேலும் மேலும் பெருகி, எப்போதும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருக்கட்டும்” என்று வாழ்த்தினான். இந்திரன் அரசன் வசுவின் மீதுகொண்ட அளவற்ற அன்பால் இவ்வாறு வாழ்த்தினான். யாரொருவன் இந்த இந்திர விழாவை நிலத்தையும் நகைகளையும் பரிசாகக் கொடுத்து வழிபடுகிறானோ அவன் தூய்மையானவனாக ஆவதோடு, சிறந்த யாகங்களைச் செய்த மன்னன் வசுவை இந்திரன் வாழ்த்தியதைப் போல, வாழ்த்தப்படுவான்.

இந்திரனால் விரும்பப்பட்ட சேதிநாட்டு அரசன் வசு இவ்வாறு நீதி வழுவாமல், இந்திர விழாவை தொடர்ந்து நாட்டில் நடைபெறச்செய்து குடிமக்களை காத்து வந்தான். அவனுக்கு வீரத்திலும் வலிமையிலும் சிறந்த ஜந்து மகன்கள் இருந்தனர். முழுதளாவிய அரசன் வசு தனது மகன்களை பல ராஜ்யங்களுக்கு பிரதிநிதியாக அமர்த்தி அவற்றை ஆளச்செய்தான். அவனது புழ்மிக்க, மஹாரதன் என்றழைக்கப் பட்ட மகன் பிருஹத்ரதன் மகத நாட்டை நிர்வகித்தான். பிரத்யகிரஹா, மணிவாகனன் என்றழைக்கப்பட்ட குசாம்பா, மச்சில்லா மற்றும் யது ஆகியோர் வசுவின் பிற மைந்தர்களாவார். அவர்கள் தங்கள் பெயரிலேயே பல நாடு நகரங்களை நிறுவினர். இவ்வாறு வசுவின் ஐந்து மகன்களும் தனித்தினயான வம்சத்தை நிறுவினர். இந்திரன் கொடுத்து ரதத்தில் பறந்தவனாக அரசன் இந்த நாடு நகரங்களைக் காண்கையில் தேவகன்னிகைகளும், காந்தவர்களும் அவனை வணங்கினர். எனவே அவன் உபரிசரன் (வானத்தில் சஞ்சரிப்பவன்) என்ற பெயரால் எங்கும் புகழ்பெற்றான்.

உபரிசரன் வாழ்ந்த நகரத்தினருகே சுக்திமதி என்ற நதி ஒடியது. அந்த நதி ஒரு முறை கோலாஹல என்ற மலையின் பித்துப் பிடித்த சிற்றின்ப இச்சைக்கு இரையானது. எனவே வசு அந்த மலையை தனது காலால் உதைத்து விரட்டினான். அவன் உதைத்ததால் ஏற்பட்பட்ட நீர்க்கால் வழியாக தண்ணீர் வெளியே ஓடியது. மலை தழுவியதால் இரட்டையர்களைப் ஈன்றெடுத்த நதி, நன்றிக் கடனாக வசுவுக்கு அவர்களைக் கொடுத்தது. வசு, ஆண் மகனை தன்னுடைய படைகளுக்குத் தளபதியாக நியமித்தான். மற்றொரு பெண் குழந்தையான கிரிகையை தன்னுடைய மனைவியாக வரித்துக் கொண்டான்.

ஒரு நாள் தன்னுடைய தீட்டுக்காலம் முடிந்து, சுத்தமாகக் குளித்து முடித்து, தனது நிலையை எடுத்துச்சொல்லி, புத்திரபேற்றுக்காக தன் கணவனிடம் உடலுறவை நாடினாள் கிரிகை. ஆனால் அதே நாளில், அவனுடைய முன்னோர்கள் அவனிடம், தங்களுக்கு ஒரு மானை வேட்டையாடித் தரும்படிக் கேட்டனர். தனது முன்னோர்களின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதே தகும் என்றெண்ணி வசு வேட்டைக்குச் சென்றான். இருந்தும் லட்சுமியைப் போல் அளவற்ற அழகுடன் விளங்கிய கிரிகையின் உருவம் அவன் மனதில் நீங்காதிருந்தது. எனவே அவனுடைய விந்து வெளிப்பட்டு அந்தக் காட்டில் சிந்தியது. அதைச் சேமிக்க விரும்பியவனாக, ஒரு மரத்தின் இலையில் அதைச் சேகரித்தான். தன்னுடைய விந்து வீணாகப் போகக்கூடாது எனவும், தனது மனைவியின் கர்ப்ப காலம் பயனற்றுவிடக் கூடாது என்றும் வசு எண்ணினான். இதைப் பலமுறை எண்ணிப் பார்த்த அரசன், தனது விந்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக முடிவு செய்தான். தர்மத்தின் நுண்ணிய அர்த்தங்களை அறிந்த அரசன், விந்தை புனிதமாக்கி, அதை வித்தாக்கினான். பிறகு தன்னருகேயிருந்த பருந்தை அழைத்து, “மனதுக்கினிய பருந்தே! இந்த வித்தை எடுத்துச் சென்று என் மனைவி கிரிகையிடம் கொடு. அவள் இப்போது கர்ப்பந்தரிக்கும் காலத்தில் இருக்கிறாள்” என்றான். பருந்து அரசனிடமிருந்து அதைப் பெற்றுக்கொண்டு வானத்தில் விரைவாகப் பறந்தது.

வேகமாக வானத்தில் சென்ற பருந்தைக் கண்ட மற்றொரு பருந்து, ஏதோ இரையை எடுத்துச் செல்வதாக நினைத்து அந்தப் பருந்தருகே வந்தது. இரண்டும் வானத்தில் தம்முடைய அலகுகளால் ஒன்றை ஒன்று சண்டையிட்டுக் கொண்டன. அவ்வாறு சண்டையிடுகையில் அந்த வித்தானது யமுனை நதியில் விழுந்தது. அத்ரிகை என்ற தேவகன்னி ஒரு அந்தணனால் சபிக்கப்பட்டு மீனாக மாறி அந்த நதியில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தாள். அந்த மீன் நதியில் விழுந்த வித்தை விழுங்கியது.

அதன் பிறகு ஒரு மீனவன் பத்து மாத கர்ப்பமாக இருந்த அந்த மீனைப் பிடித்தான். அப்போது அந்த மீனின் வயிற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு மனித உருவில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் வெளிப்பட்டனர். அதைக் கண்டு வியப்புற்ற மீனவன் அரசனிடம் சென்று, “அரசே! இவர்கள் இருவரும் மீனின் வயிற்றிலிருந்து வெளிப்பட்டனர்” என்று சொன்னான். அரசன் உபரிசரன் அந்த ஆண் குழந்தையை ஏற்றுக்கொண்டான். அவனே பிற்காலத்தில் நீதிவழுவாத, சத்தியம் தவறாத மத்ஸ்ய அரசனான். இந்தக் குழந்தைகள் பிறந்த உடனேயே அந்த தேவகன்னி, சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு பெண் உருவை அடைந்தாள். அதன் பிறகு அவள் வானுலகம் சென்றாள். அந்த மற்றொரு பெண் குழந்தையின் மீது மீன் வாடை அடித்தது. “இவள் உங்கள் மகளாகட்டும்” என்று சொல்லி அரசன் மீனவனிடம் அவளைக் கொடுத்தான்.

அந்தப் பெண் சத்தியவதி என்றழைக்கப்பட்டாள். அளவற்ற அழகு கொண்டிருந்த அவள் பண்பிலும் குணத்திலும் சிறந்து விளங்கினாள். அவள் மீனவர்களுடன் வாழ்ந்ததால், இனிய புன்னகை கொண்ட அவள், வெகுகாலத்திற்கு மீன் வாசனை உடையவளாகவே இருந்தாள். தன்னுடைய தகப்பனுக்கு உதவும் பொருட்டு யமுனை நதியில் ஓடம் விட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு நாள் புனி யாத்திரை மேற்கொண்டிருந்த பராசர முனிவர் படகு ஓட்டிய சத்தியவதியைக் கண்டார். அழகு ததும்ப இருந்த அவள் அந்தச் சாதுவின் மனதில் ஆசையை விதைத்தாள். அவளைக கண்டதும் அவள் மீது மிகுந்த விருப்பம் கொண்டு அவளை அடைய விரும்பினார்.

அவரது விருப்பத்தை அறிந்த சத்தியவதி, “நதியின் இரு கரைகளிலும் உள்ள முனிவர்கள் நம்மைப் பார்க்கையில் நாம் எவ்வாறு உறவு கொள்வது?” என்று கேட்டாள். அவள் சொன்னதைக் கேட்ட பராசரர் மூடுபனியை உருவாக்கி அந்தப் பகுதி முழுவதையும் இருளாகும்படி செய்தார். தீடீரென உருவாகி மூடுபனியைக் கண்டு அதிசயித்த சத்தியவதி, நாணம் கொண்டாள். அவள் தைரியத்துடன் அவரிடம், “நான் ஒரு கன்னிப் பெண்ணாக எனது தந்தையின் பாதுகாப்பில் இருக்கிறேன். களங்கமற்றவரே! நான் உங்களுடன் சேர்ந்தால் என்னுடைய கன்னித்தன்மை கறைபடும். அந்தணர்களில் சிறந்தவரே! அப்படி என்னுடைய கன்னித் தன்மையை இழந்தபிறகு நான் எவ்வாறு வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்ல முடியும்? அதன் பிறகு நான் மேலும் வீட்டிலிருக்க முடியாது. எனவே இதை மனிதில் கொண்டு, தாங்கள் என்ன செய்யவேண்டுமோ அதைச் செய்யுங்கள்” என்றாள்.

அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த பராசரர், “என்னுடன் கூடிய பிறகும் நீ கன்னித் தன்மையுடனே இருப்பாய். அழகானவளே! நீ விரும்பும் எந்த வரத்தையும் என்னிடம் கேட்கலாம். முல்லைப்பல் சிரிப்பை உடையவளே! நான் கொடுக்கும் வரம் ஒருபோதும் பலனற்றுப் போகாது” என்றார். சத்தியவதி தன்னுடைய உடல் எப்போதும் நறுமணம் உடையதாக இருக்கவேண்டும் என்று கேட்டாள். அவர் அவள் விரும்பியதைக் கொடுத்தார். தான் விரும்பியது கிடைத்ததில் சத்தியவதி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். பெண்ணின் அனைத்து அழகையும் ஆபரணமாக அணிந்த அவள் அதன் பிறகு அவரோடு கூடினாள். அதன் பிறகு அவள் இந்த பூமியில் கந்தவதி (நறுமணம் உடையவள்) என்று அழைக்கப்பட்டாள். ஆண்கள் அவளது உடலின் நறுமணத்தை ஒரு யோஜனை தூரத்திற்கு அப்பாலிருந்தும் நுகர முடிந்தது. எனவே அவள் யோஜனகந்தா என்று அறியப்பட்டாள்.

முனிவர் பராசரர் தன்னுடைய இல்லத்திற்குச் சென்றபிறகு, சத்தியவதி தனக்குக் கிடைத்த ஒப்பிட முடியாத வரத்தை எண்ணி பெருமகிழ்வு கொண்டாள். பராசரருடன் உடலுறவு கொண்ட அதே நாளில் அவள் கர்ப்ந்தரித்து, அவரது ஆற்றல் மிகுந்த மகனை அந்த யமுனை நதிக்கரையில் பெற்றெடுத்தாள். அவன் அவளது தாயின் அனுமதியுடன், சந்தியாச வாழ்வை மேற்கொள்ளவதாகவும், அவள் எப்போது நினைத்தாலும் அவள் முன் உடனடியாகத் தோன்றுவேன் என்றும் சொல்லிச் சென்றான்.

இவ்வாறாக துவைபாயனர் (வியாசர்) பராசரர் மூலம் சத்தியவதிக்கு மகனாகப் பிறந்தார். அவர் தீவு ஒன்றில் பிறந்தமையால் துவைபாயனர் என அனைவராலும் அறியப்பட்டார். ஒவ்வொரு யுகத்தின் முடிவிலும் தர்மம் சிறிது குறைவு படுகிறது. ஆகவே இந்த பூமியில் மனித வாழ்வின் நீட்சி யுகத்தைப் பொருத்தே அமைகிறது. எனவே தர்மத்தை சீர்படுத்தி பிரம்மனையும், அந்தணர்களையும் மகிழ்விக்க விருப்பம் கொண்டு அவர் வேதங்களைத் தொகுத்தார். அவ்வாறு தொகுத்தமையால் அவர் வியாசர் என்றழைக்கப் பட்டார். ஒப்பற்ற கடவுளும், வரத்தை அருளுபவருமான அவர் வேதங்களையும், ஐந்தாவது வேதமான மகாபாரதத்தையும், சுமந்து, ஜைமினி, பைலர், தனது மகன் சுகர், தனது சீடர் வைசம்பாயனர் ஆகியோருக்கு பயிற்றுவித்தார். அவர்கள் மூலமாகத் தனித்தனியாக பாரத சம்ஹிதா வெளிப்பட்டது.

Read more ...